Najaar 2011

 

De voorbereidingen

Het was alweer 7 maanden geleden dat ik in Nepal was. En deze keer zou een bijzonder worden, want binnenkort zou het Trainings- en opledingscentrum voor Blinden klaar zijn. Van te voren had ik bijna alle blinden organisaties in Nepal benaderd om te bekijken of en hoe we zouden kunnen samenwerken.Iedereen had een schema van mijn reis gekregen met verzoek de datum te reserveren. Ik ga niet alle vergaderingen en bijeenkomsten opnoemen, dat zou te veel zijn. Als ik alles bij elkaar op tel kom ik boven de 52 uit... in sommige gevallen kom ik er op terug. In de laatste week voor vertrek pakken Nel en ik de spullen in. Ik vlieg met GulfAir en mag 30kg meenemen. De eerste keer inpakken was raak:45 kg. De 2e keer toch nog 35 en de laatste keer ongeveer 30kg. Helaas kon ik alle medische spullen niet meenemen en dus staan er op zolder nog diverse dozen voor transport. De reis was goed te doen. Alleen vond ik wel dat de beenruimte krap was en het eten had ik wel eens beter gehad bij Gulf. We vliegen via Londen Heathrow waar alles nog strenger lijkt te zijn geworden via Bahrein en arriveren in Kathmandu. Mijn bagage komt redelijk snel, alleen kan ik mijn chauffeur niet vinden en ja hoor iedereen wil me wel naar hotel brengen. Tuurlijk dat is business. Ik vind mijn chauffeur uiteindelijk toch. Mijn Nepalese simkaart lag in hotel Encounter al op me te wachten en ook de twee grote tassen met al mijn kleding staan klaar. Al met al was ik nu 29 uur onderweg.....

Het feest gaat beginnen

De volgende ochtend om 8 uur lekker in de tuin mijn ontbijtje nemen. De krant, de Kathmandu Post lag op tafel op mij te wachten. Ik las bericht dat reizigers in Lukla al 5 dagen niet konden vliegen vanwege het slechte weer. Mist en regen was het probleem. Er waren toen al meer dan 2000 personen, die wachten op een vlucht van Lukla naar Kathmandu en omgekeerd eenzelfde aantal. Uiteindelijk heeft dit 8 dagen geduurd. Toeristen moesten gewoon op de grond slapen in restaurants, theehuizen, voordat ze massaal konden worden opgehaald. Je moet maar zitten te wachten en er komt geen heli of vliegtuig en je vlucht naar huis komt naderbij. Ik had die dag vier afspraken. Twee gingen niet door, hadden het vergeten, was ook niet zo erg, dus rustig aan en naar blindenorganisatie in Kathmandu en naar leverancier van drinkwaterproject. Afgelopen keer had ik gesproken met de mensen in Ulleri, in de heuvels boven Pokhara op weg naar Ghorepani. Daar was belangstelling voor. Kosten voor dit project: een 2700 euro. Zonnepanelen waren niet nodig, omdat in Ulleri een waterkrachtcentrale is. Met de taxi maar weer naar het hotel en vele bekenden ontmoet, uiteraard weer veel thee gedronken (in Nederland drink ik geen thee). De volgende dag ontmoeting met Shashi Kala Singh. Zij heeft een opleidingscentrum voor gehandicapten opgericht en krijgt geld o.a. uit Nederland. Heel interessant en de volgende ontmoeting is in december. Wat leuke cd’s en DVD’s gekocht. Kosten haast niks: dvd 1 euro 40 en...de kwaliteit is prima. Cd’s tussen de 1 en 3 euro.De volgende ochtend met veel bagage en extra rugzak met bus naar Pokhara, 200 kilometer naar het westen. Ook daar wist iedereen dat ik zou komen. Wat is dan een mobieltje met Nepalese simkaart toch gemakkelijk. De eigenaar van Crown Himalayas, Hari, stond bij het busstation al op me te wachten. Je wordt helemaal gek als de bus stopt en tientallen Nepalezen je bestormen met taxi en hotel adviezen. De spullen konden niet in de auto, maar er bovenop. De reis duurde 7 uur en ik heb me geen moment verveeld. In Pokhara eerst mijn spullen uitgepakt en gesorteerd. Ik had voor drie Healthposten medische spullen. In Pokhara was het druk, want ook daar waren problemen met het weer. Alleen is het gemakkelijker om in Jomson te komen of uit Jomson te vertrekken. Je kunt er nu met de bus of 4wdrive naar toe. Maar goed ik had het goede weer meegenomen naar Pokhara.Daar waren veel aktiviteiten afgelast (mounainvluchten, paragliding, zonsopkomst Sarangkot: geen berg te zien). Ik kon gewoon mijn programma afwerken, kreeg van Acap weer een gratis permit (nu in de vorm van een brief, waar in stond dat men mij zoveel mogelijk moest helpen en respecteren.... Heb het zelf niet bedacht, maar was wel grappig als Nepalezen de brief lazen. Heb goed gesprek gehad met de blinde Khom Raj Sharma. Heeft stichting opgericht en helpt blinden ook, als vrijwilliger. Krijgt geen subsidie. Met Khom daarna nog enkele gesprekken gehad en blindencentrum bezocht.

Op weg naar Ulleri(2300 meter) en Ghorepani (3000 meter) in de bergen

Half 7 had ik afgesproken met Bishnu, mijn vaste taxichauffeur. Hij belde om kwart over 6, had lekke band en zou wat later komen. Dat viel reuze mee. Het was helder en de bergen waren er toch echt. Ruim 1 ½ uur duurde de rit naar Birethanti, 45 km. Over zeer slechte weg en met name het laatste stuk door rivier en over keien was geweldig.Zigzaggend tussen stenen en water door, maar we haalden het en het scheelde mij het sjouwen van de vele bagage.In Birethanti wordt een nieuwe brug gebouwd want in de toekomst komt er een weg naar Tirkhedunga. Daar ben ik niet blij mee, want ze vernielen hele stukken mooie natuur, bossen, gaan dwars door dorpen heen en ik heb dit al eerder meegemaakt. Uiteindelijk profiteren de dorpen er helemaal niet van Toeristen mijden ze en zoeken andere wegen. Mijn drager kwam me al tegemoet en dat was maar fijn ook, want met een rugzak en twee plunjezakken, dat doe je toch niet. In Birethanti even faktor 10 tegen de zon, de pet met achterklep (tegen de zon) op en een cola naar binnen werken en dan op pad. Ik alleen met kleine rugzak en drager met twee zakken, waarvan we één hebben gemaakt. Ik verheugde me er op veel bekenden weer te zien. Ieder jaar worden dat er meer. Ik was dan ook zeer verbaasd toen ik een lodge zag op houten palen, vlak voor Tirkhedunga. Binnen 1 uur en 50 minuten was ik er al. Voor mij een nieuw record. Alleen mijn drager was er nog niet. Wat cola weer naar binnen en even een shirt te drogen hangen. Het was toen nog maar 10 uur en het was een bijzondere dag: 11 / 11/ (20)11 en het zou dus ook 11 uur 11 minuten en 11 seconden worden. Ik heb rustig gewacht tot drager kwam en heb foto gemaakt van al die eentjes, 12 in totaal. Had toen eigenlijk al te lang gezeten en besloot naar Super View in Ulleri te gaan en daar te overnachten. Mijn drager moest eerst dal bhat eten, dus ben ik rustig gaan klimmen naar mijn eind bestemming, waar ik na iets meer dan 2 uur klimmen aankwam. De mensen herkenden me en ik kreeg een prima kamer. Douchen had ik geen zin in, morgen maar in Ghorepani. Gesproken met comité van de bieb, schoolbestuur en management comité over drinkwaterproject. Drie goede gesprekken gehad. De bieb wil graag vloerbedekking, tv, films, dvd speler woordenboeken en gewone boeken daar worden kleine kinderen opgevangen voor en na schooltijd, zodat ouders kunnen werken op het land. De school, die in slechte staat verkeert, wil graag geld voor nieuwbouw of 15 tafels en banken, een laptop en printer. Ondanks het feit dat het een kleine school is, willen ze graag in de hoogste klas (is hier klas 5) computerles. Een Nepalese leraar heb ik al. Het waterproject willen ze ook heel graag. Ze moeten dan wel de rommel opruimen, wat ik ontdekt heb, een gebouwtje realiseren en voorraad flessen aanschaffen, Alle hotels krijgen dan 20liter flessen water. De flessen met mineraalwater zijn in de toekomst taboe. Ook de schoolkinderen krijgen schoon drinkwater!!! De volgende ochtend kwart over 7 vertrekken we. Het is niet koud en de zon schijnt al bijna op het pad en dat is niet lekker.. Na kwartier lopen staat Tak uit Ghorepani met zijn paard op me te wachten. Surprise..... Ik vond dat wel heel cppl en had er nog niet opgerekend. Maar het zwaarste gedeelte had ik gisteren al gehad. Onderweg spreken we nog met onderwijzers en leggen ze uit dat ik alleen wat doe als ik een plan heb. Over 2 dagen ben ik er weer. De voorzitter van Management comité vraag ik waar ik honing van wilde bijen kan kopen. Nou toevallig heb ik dat alleen niet te koop, zegt Gun. Ik ben zelf honingjager. Hij zal flesje neerzetten als ik terug kom uit Ghorepani.

Ghorepani, 25 jaar

Ja ik kom al 25 jaar in Ghorepani. Een leuk dorp met fijne mensen. We hebben hier een Healthpost en een schoon drinkwater station gerealiseerd. Gemak dient de mens en zo wordt ik opgewacht met slingers door verpleegster Binu en enkele mensen uit Ghorepani. Ik krijg cola, soep en momo’s en hoef verder die dag ook niets meer te eten. Het is geweldig om weer terug te zijn en....ik hoor dat captain Pun, mijn contactpersoon en vriend weer beter is en in Ghorepani is. Dat komt dan mooi uit. Het waterproject draait prima, alleen staat er nu iemand in, die er niet zoveel van weet. Chitra Pun is gevallen en heeft gekneusde voet, beschadigde knie en ligt in ziekenhuis. Komt over paar dagen terug. Tot overmaat van ramp valt de stroom uit.... een vrachtauto was tegen electriciteitspaal aangereden. Gevolg 2 dagen geen stroom. Heb toen zelf solarpanel maar ingeschakeld, want we moeten water op voorraad hebben. Heb terloops ook even wat foto’s gemaakt van de apparatuur. Kortom ik was weer lekker bezig. De volgende dag grote vergadering belegd met alle comités uit Ghorepani samen met captain. Die had nog een vergadering in een ander dorp en daar was ik niet blij mee. Gelukkig kon hij die toch nog afzeggen en heb ik medische spullen gegeven, de boeken ingezien van beide projecten. Zagen er goed uit Healthpost redt zich verder wel en ook het drinkwaterproject. Die had in april 2011 al een paar duizend euro winst gemaakt. Ik hield mijn hand op en zei er ook van te willen profiteren. Het was tenslotte een privé project van Klaas en mij. Ze konden er om lachen. Uiteraard moest ik overal komen thee of koffie drinken, kreeg ik kreeg er taart bij. ’s Avonds in hotel van captain heerlijk gegeten. Er waren wel 80 toeristen in zijn altijd gezellige lodge. Het eten is super en goed georganiseerd. Samen met Sappana, de dochter van Devi in haar hotel kom ik al 25 jaar en captain heerlijk gegeten en ik was heel blij dat hij nu weer gezond is. Ik had hem in 1 ½ jaar niet meer gezien, wel gesproken. Hij was nu weer de baas over Ghorepani. Het weer was niet super. Al 2 dagen waren de bergen niet te zien. Jammer voor de toeristen die in alle vroegte naar Pun Hill gaan om de bergen te zien. Bij helder weer een fantastisch, adembenemend schouwspel. De volgende dag vroeg op en rustig aan lopen naar Tirkhedunga. Binu en enkelen stonden al weer klaar met bloemen en tika. Tot april 2012 zei ik. Som stond op me te wachten. De rugzak die hij droeg werd steeds lichter. Onderweg stond mijn flesje met honing al klaar. De honing is heel sterk en geneeskrachtig. Je moet er dan ook niet meer dan twee theelepels van nemen, anders..... ja ik weet het niet en ik heb het niet uitgeprobeerd, maar het schijnt dat je kunt hallucineren.... Onderweg tijdens het lopen gesproken met comité van bieb en school. Plan was nog niet klaar maar dat krijg ik in Tirkhedunga. Ik was er mooi op tijd.Enkele onderwijzers komen me halen. Vandaag de overdracht van tafels en banken aan de school. De studenten hadden al eventjes op me moeten wachten en ik kreeg daar een mooie tika, met bloemslingers en honderden bloemen van de studenten, die mooi in de rij stonden. Ik liep er midden tussen door alsmaar namasté zeggend als ik weer bloemen kreeg. Daarna overdracht aan schoolbestuur van de tafels en banken van hout. Even een korte toespraak gehouden en de nieuwe school en de nieuwe hostel bekeken. De studenten zochten hun klas weer op. Kortom, ook hier weer dankbare mensen. Bedankt sponsoren (KenB). De school heeft me alweer gevraagd voor bedden, matrassen, dekens en keukenspullen, maar ik vond dit wel mooi zo. Eerst eens in een ander gebied weer helpen, want anders krijgen ze het toch wel heel gemakkelijk.

Terug naar de bewoonde wereld

In Tirkhedunga lekker gegeten en om half acht in de morgen vertrek ik met een andere drager, een oud leerling van de school. Som is gisteren, toen ik nog 500 meter moest dalen met mijn rugzak naarTirkhedunga gegaan. Liet de rugzak daar staan en vertrok weer naar Ghorepani. Het was prima weer om te lopen. Geen felle zon, Wel vervelend van die nieuwe autoweg, maar ja dat is niet anders. Binnen 2 uur waren we al in Birethanti en na half uur in Nyapul. Mijn drager heb ik nog wat roepies extra gegeven. Het wachten was op taxi die ik rond half elf besteld had. Na half uur was hij er nog niet en kwam zijn vriend, die me naar Pokhara bracht. Bishnu, mijn vaste chauffeur was met familie naar tempel via de kabelbaan. Ik had wat spierpijn van de afdaling. Als we in Pokhara aankomen moet ik de taxi weer uit. Ja spieren heb ik nog dat kon ik wel voelen. Het was wat minder heftig dan in april 2011. Acap heb ik opgezocht en gevraagd brief te maken over batterijen, zodat toeristen ze meenemen naar huis . Nepalezen gooien ze gewoon weg of graven een gat, met alle gevolgen vandien. Brief had ik al helamaal klaar gemaakt, maar Lal P Gurung had er nog niets mee gedaan. Heb er een hard hoofd in en zal eens zien wat ik kan doen. Ookl moeten er in elk hotel in Ghorepani en Ulleri foto’s van het waterproject hangen. Dan kunnen toeristen zien hoe het water wordt gemaakt. Bij Tibetaans vluchtelingenkamp nog medische spullen gebracht en voor de vrouwen 35 paar nieuwe sokken afgeleverd met twee stokken voor de ouderen. Ook Khom weer opgezocht en gezien wat hij met blinden kan doen. Hij wil ons graag helpen. En zo loopt ook Pokhara weer ten einde. Toeristen hebben geluk en kunnen weer parahawking vanuit Sarangkhot omdat het weer goed is.Na de fikse regenbuien was het weer helder en waren de bergen schitterend te zien. Op naar Chitwan.

Chitwan

Hari van het hotel had taxi geregeld, alleen de tijd was duidelijk in Nepalese tijd. Niet om half 7, nee, tegen half acht kwam de taxi, een oude Toyota Corolla (ik denk wel 25 jaar oud).Zag er verder nog wel goed uit. De chauffeur was zuinig op zijn auto en reed goed. Af en toe keek ik wel even mee op de snelheidsmeter: 100km. Ik dacht eerst: binnenkort maar even naar Hans Anders. Maar nee hoor de meter gaf ook andere getallen aan, vaak tussen de 60 en 80. Mijn ogen waren dus toch nog wel goed. In elk geval kwam ik na 3 uur en 15 minuten aan in Sauraha. De snelste tijd ooit. Susila, kwam al aangesneld met bloemen en tika. Mijn chauffeur wou snel terug (dus geen dal bhat) en ik kreeg kamer 114, in de nieuwe vleugel. Het was warm in Sauraha en op mijn kamer waren veel muskieten. Maar even spuiten dacht ik, want muskietennetten waren hier niet. Als je airco aanzet schijn je er geen last vanmuggen te hebben. Ik heb het verder niet uitgeprobeerd. Muskieten houden niet van me en ik, nee ik niet van muskieten. Ook in Chitwan een heel druk programma. Veel scholen bezocht en uiteraard ook de toiletgebouwen die we hebben gebouwd. Nou in 1 ben ik niet geweest, Zag er vies uit, zeer penetrante geur (en mijn gasmasker lag thuis). Ook was er niet goed schoongemaakt, dus tegels vol zand en modder. De leraren hadden middagpauze, nou ik toevallig niet. Heb geklaagd en ze de wacht aangezegd. Wisten niet zo goed wat ze er mee moesten. De vrouwengroep Belci hadden bezoekers. Buiten stonden wel honderd paar slippers en schoenen/ Er waren 40 mensen op bezoek. De Belcivriouwen praten over hun succes van het trainingscentrum, welke trainingen ze gaven. Hoe ze geld konden verdienen door o.a. goedkoop rijst te kopen en weer met winst verkopen. Kortom geweldig. Ze zaten nu op de eerste verdieping. Met geld van de overheid (3500 euro) en een kleine bijdrage van ons was er een etage bovenop gezet. Beneden werd nu rijst verkocht....een grote driepoot van bamboe werd gebruikt als weegschaal .We moesten ons voorstellen en konden nog gauw even ons beklag doen over het toiletgebouw. De vrouwen beloofden ons morgen het gebouw schoon te zullen maken en ze zouden nog wel even de oortjes wassen van de onderwijzers, want dit kon niet. Ik heb hun feestje niet verstoord, maar heb begrepen dat allesnu schoon is en dat dit niet weer mag gebeuren. April 2012 ge ik er weer naar toe onaangekondigd. Zo ben ik diverse scholen langs geweest. Bij twee heb ik een beamer afgeleverd. Dat had ik afgesproken in april 2011. Voorwaarde was wel dat ik een powerpoint presentatie te zien kreeg. De overige vrouwengroepen waren heel goed bezig met gezondheid, hygiene, microkredieten (kippen, geiten,eieren, horsekar, buffel), loon bij gezamenlijk oogsten, paddestoelenproject, kleding maken, geboorteplanning en hun jaarlijkse bloeddonatie. Ze vergaderen 2x per maand en geven ook cursussen accountancy.Kortom ze doen geweldig werk. Ze beloofden me blinden te helpen met training, muziek, zang en dans. Alle drie vrouwengroepen. Op mijn beurt heb ik beloofd tzt verpleegkundigen te sturen om te praten over baarmoederverzakking. Tijdens mijn verblijf ontmoet ik een Nederlandse fysiotherapeut die ook vrijwilligerswerk deed. Behalve fysiotherapeut is hij ook acupuncturist. Omdat dat wat lastig is behandelde hij mensen met speciale dunne naalden in hun spieren. Het was geweldig om te zien dat vele al Nepalezen al direct na de behandeling er baat bij hadden en zonder klachten weer naar huis gingen. Dit ging als een lopend vuurtje door Sauraha en ik heb enkele Nepalezen naar hem toegebracht met verbluffend resultaat. Henk, dank je wel!!!! De 5 dijken die we hebben laten aanleggen houden het nog steeds. Geen overstroming sinds vele jaren in Sauraha. Onze Healthpost bezocht en medische spullen afgeleverd. Een check gedaan of de solar weer werkt. Dat was het geval, alleen was een wastafel defect. Kwam geen water uit. De Healthpost loopt als een speer en dankzij een generator en vele chemicalien kan alles worden gekoeld en kunnen dagelijks onderzoeken worden gedaan. Typhus en TBC heersen er veel. Nog niet veel patienten met dengue, maar bij een verdacht geval wordt men doorgestuurd. Leuk was het om te zien dat Julia Wiebenga vrijwilligerswerk doetvoor enkele maanden. Baby met hazelip was met moeder vertrokken naar Gorkha en nog niet geopereerd. Operatie is gratis, maar dan moet de baby er wel zijn. Vaccinatieprogramma’s lopen goed. Medicijnen en injecties zijn er gratis. Twee privé microkrediet projecten drie keer bezocht. Hadden elk 50 euro gekregen om kas te bouwen om oesterzwammen te kweken. De kas was er niet, de zaden waren er niet, het stro moest worden gekookt. Uiteindelijk zie ik de “kas”: in een donkere ruimte in hun huis was een kamer vrij. Die werd als kas gebruikt. Stroo was al bewerkt en in zakken gedaan met de zaden van de paddestoel. Resultaat was al na drie dagen te zien. Proces duurt 3 weken. Bok het andere project waren ze met kas bezig en werd stro in stukjes gehakt en gekookt. Over twee dagen komt er plastic om heen en de zaden erin.. De volgende keer maar even kijken naar het resultaat.
Op een morgen zo rond 5 uur hoort een van de staf van het hotel Travellers Jungle Camp geluiden bij de olifant en vlak voor zijn slaapvertrek. Hij gaat kijken en ziet.... een wilde neushoorn, die door de tuin en over het pad naar het hek loopt. Het hek zat dicht en daarom moest de neushoorn toch weer terug lopen. Met zijn of haar dikke platpoten kuiert ie in de moestuin van Susila en eet sla, wortels en andere groenten op en vertrekt zo via de achterkant weer. Die ochtend ging dit verhaal als een lopend vuurtje door Sauraha. Een neushoorn in de tuin van Ram. Als je dan vraagt wat vervelend dat er groenten zijn opgegeten en planten zijn platgetrapt, dan zegt Ram, wij danken ons bestaan aan de neushoorns, jammer, dan. Zonder neushoorns geen Sauraha.. Een mooie uitspraak en hij meent het ook nog. Ons Trainings- en Opleidingscentrum had ik nog niet gezien. Ik wist dat dat nog niet klaar was en daar waren allerlei redenen voor. Over een maand is ie wel klaar(hoop ik dan). Ziet er verder mooi uit en moet van binnen worden ingericht. We hebben ook gesprekken gehad met blindenorganisaties en met blinden over hoe we kunnen samenwerken. Dat waren zeer nuttige gesprekken. In de blindenhostel stonden 3 computers. Alleen de 1e werd gebruikt door de blinden. Wat bleek van de drie was er maar één die ook werkte. Meteen actie ondernomen en met het cybercafé (Alysha) gebeld. Morgen controle van de PC’s. Gratis dan wel te verstaan. Was geen probleem. In de blindenschool werd druk gewerkt en de blinde onderwijzeres bekeek de resultaten. Ik heb dat met verbazing gevolgd. Hoe zij dat doet, geweldig. Ze wilde graag verder studeren aan de universiteit. Heeft dat één jaar gedaan, maar is gestopt: ze was bang haar baan te verliezen bij terugkeer. Ze verdient nu 13.000 roepies (130 euro ongeveer) per maand.... De braille typemachines van Perskin stonden mooi naast elkaar te pronken op de kast in de school. Ik heb ze één voor één geprobeerd........ en het resultaat was super: 100% defect. Daar baal je dan stevig van. Immers 2 jaar eerder heb ik ze laten nakijken in Kathmandu en daar waar nodig gerepareerd. We nemen er twee mee, achterop de scooter bij Ram. De volgende ochtend ben ik 2 ½ uur bezig en nu zijn ze weer klaar. Terwijl ik er mee aan het reparen was kwam een grote bidsprinkhaan langzaam tot leven onder de parasol. Had zo’n beest nog nooit eerder in Nepal gezien. Heb er maar even een mooie foto van gemaakt. De sporen van de neushoorn waren ook nog duidelijk te zien. We brengen de typemachines weer naar de school toe en nemen computerman mee. Gelukkig was het alleen de muis en toetsenbord die niet meer werkten. Dat komt omdat de blinden de stekkers er verkeerd in steken!!!! Eigenlijk ook wel logisch. We hebben nu gezegd er niet meer aan te komen.Kost me 35 euro. Nu werkt alles weer. De overige typemachines ook maar even meegenomen. Een daarvan werkt prima en bij de andere moet ik nog een moer vast zetten. Had geen goed gereedschap bij me. Twee blinden gaan de computerlessen verzorgen en hebben hier opleiding voor gehad,Verder twee blinden die kaarsen kunnen maken. Dat gaan we ook doen. Kortom goed gesprekken gehad en nu maar hopen dat alles ook gaat lopen zoals afgesproken. Het weer is zo helder, dat je vanuit Sauraha de Himalaya kunt zien. De afstand is 150km. Mooi resultaat was ook dat we door de vele gesprekken nu een oogarts hadden, die gratis behandelingen doet. Meteen er gebruik van gemaakt en onderwijzer met drie kids er naar toegestuurd.Was wel een veertig kilometer, maar de lokale bus brengt je er heen. Voor Nepalezen geen probleem, wel voor mij, Ik De bus is zo laag dat je er half gebogen instaat. De stoelen zijn zo smal dat er niemand meer naast me kan zitten. Oogarts Rajendra B Shresta heeft een eigen kliniek. Onderzocht de drie en het was geweldig, van de drie kunnen er twee weer veel beter zien dankzij medicijnen. Bij een is er niets aan te doen. En zo komt er ook na 26 dagen een eind aan Sauraha(Chitwan), een dorp bij de jungle. Morgen naar Kathmandu.

De laatste dagen in Kathmandu

Nog 4 dagen en dan weer naar huis. Heb nog met enkele blindenorganisaties gesproken en afspraken kunnen maken. Ook het drinkwaterproject komt er aan. Ben inmiddels op de hoogte van de correspondentie uit Ulleri. Kreeg eergisteren en vandaag mails over de voortgang. Ben in Kathmandu nog aan het shoppen geweest, mooie pasmina sjaal, leuke ring laten maken en ben in Kirtipur geweest, waar Shashi Kala Singh een trainingscentrum voor gehandicapten heeft. Ik ken Kirtipur nog van 1988 en 1989. Toen was het een dorpke waar je geen hoge gebouwen zag. We maakten daar toen een korte tocht. Nu was het een grote stad tegen de heuvels gebouwd, net zoals Lhasa. Ik heb gehandicapten electrische apparaten(converters) zien maken, computers zien repareren. Er wordt geweven, kleding gemaakt, muziek en dans, geboetseerd, kleedjes gemaakt, met breimachine gewerkt. Ook computerles gegeven. Twee blinde studenten, die door Nepal Pariwar Friesland worden gesponserd voor de universiteit kregen computer les. Kregen dat gratis aangeboden. Zowel Sita ens Suraj wachten nu op de uitslag van hun examen in Chitwan. Daarna gaan ze verder studeren aan de universiteit. Ik heb veel waardering voor Shashi hoe ze dit heeft opgezet en ze wil ons helpen met opleiden. Ook werken er drie Nepalese fysiotherapeuten. Ze zijn speciaal voor de gehandicapten. Mogelijk doen wij in de toekomst een beroep op Nepalese fysiotherapeuten voor de cursus massage. Alle opleidingen duren een half jaar. Om de 2 uur wordt er van klas gewisseld. Ook een Nepalese stichting bezocht die preventief werkt en oogkampen opzet. We sturen brief met verzoek om gratis controle en behandeling in ooghospitaal in Bharatpur (Chitwan). Nog een bezoek gebracht aan Kari van het consulaat. Vaste prik in voor- en najaar dan ga ik even langs en praten we even kort over koetjes en kalfjes.... de os en de ezel, zoals Wim Sonneveld dat zei. Met mijn chauffeur Heera nog even in zijn geboorteplaats Thimi geweest (vlakbij Bhaktapur). Liet me een oude Boeddhistische tempel zien van 7 verdiepingen hoog. Was tegen heuvel aangebouwd. De laatste 22 jaar was er niets aan onderhoud gedaan. Tijdens mijn bezoek kwamen er twee vrouwelijke monniken naar ons toe. Die woonden hier, maar gingen volgende week terug naar Thailand om examen te doen. Ze leefden volgens de leer van Boeddha. Twee andere vrouwelijke monniken waren al in Thailand. Ik kreeg frisdank met wat koekjes. Wilden graag hulp voor deze oude tempel. Heera was er wat trots op.Vanuit de tempel een schitterend uitzicht over de Kathmandu vallei en ondanks het feit dat het vliegveld van Kathmandu op 8km afstand was, was het stil op het geluid van vogels en dieren na. Gisteren las ik in de Nepalese krant dat de regering vogelgriep had geconstateerd en rijkelijk laat actie ondernam in...Thimi, juist ja, waar ik nu was.Ik maak me daar niet zo druk over. We nemen afscheid van deze oude stad en rijden door hele smalle straatjes van Thimi. Buiten, op elke hoek van de straat zaten Nepalezen hun groenten schoon te maken en in plastic zakken doen. Voor de verkoop. Hier was geen vervuilende industrie zoals baksteenfabrieken, hier was alles nog puur natuur. De straatjes waren zo smal, dat we soms eens een fiets of motor moesten verplaatsen, of Nepalezen moesten vragen even op te staan, want anders kon de auto er niet langs, Ja hier staat de tijd stil. De inwoners leefden van groente en akkerbouw. Hier geen toeristen winkels maar wel hele bijzondere tempels en oude gebouwen. Tegen half drie komen we weer in Kathmandu aan. Naba had taxi van trekkingburo voor me geregeld. Koste me verder helemaal niets. Naba bedankt jongen. De volgende dag nog wat spullen gekocht en alles weer inpakken voor vertrek naar Nederland. De vlucht is om half negen ’s avonds. Ring was net op tijd klaar en om 5 uur brengt Heera we weer met de taxi naar vliegveld. Het was druk. Er waren veel vluchten gepland. Mijn bagage werd niet eens gecontroleerd. De eerste stop was in Doha, war ik 2 uur moest wachten, dat werden er uiteindelijk 3. In Londen een kleine twee uur wachten en om kwart voor tien in de ochtend Schiphol. Ik verloor tijd in Londen Heathrow we vlogen in rondjes. Het was er druk en moest van Terminal 5 naar 4 en ja hoor de gate was gesloten ruim half uur voor vertrek. Ik balen, maar gelukkig kon ik een andere vlucht krijgen een half uur later. Nou, dat werd uur later, Kon even de papieren van taxivervoer niet vinden. Simkaart in telefoon gedaan. Kwam ruim uur later op Schiphol aan, want we bleven maar rondjes draaien boven de Noordzee. Gelukkig stond de taxi nog te wachten en had ik SMS bericht ontvangen. Alleen de bagage nog en ook die kwam er aan. De reis zat er op. Terug in het koude kikkerland Nederland waar het koud en guur was en hagelde. Over drie maand hoop ik weer naar Nepal te gaan. Even rust en dan alles uitwerken en nieuwe plannen maken.

Namaskar,
Jan
 

 

 

 

gesprek met Shashi Kala Sing (Kirtipur, opleidingscentrum voor blinden)
 

Wat medische spullen voor Tasheeling (Tibetaans vluchtelingencentrum)

 

Gesprek met de blinde man Khom Raj Sharma

 

11 11 11 11 11 11 toch wel heel bijzonder

 

Mijn trouwe viervoeter en tweevoeter wachten op me

 

Binu met ontvangst comité Ghorepani

 

De bibliotheek in Ulleri

 

Management comité van Ulleri (school, bieb en drinkwater)

 

Ontvangstcomité van de Shree Bhagawatischool in Tirkhedunga

 

Nieuwe tafels en banken (gedeelte)

 

Jan weer versierd met malla's (bloemen)

 

Malpurschool krijgt beamer

 

Jan en Kalpana malen mustard voor de dal bhat

 

Probeer ook zo maar eens te zitten als deze timmerman

 

Zijkant nieuwe trainingscentrum voor de blinden

 

Overzicht trainingscentrum

 

De bidsprinkhaan

 

Paddestoelen kwekerij

 

Uitbreiding Belci school!!

 

Schoenen, schoenen en schoenen voor trainingscentrum Belci voor vrouwen

 

Bezoek Belci vrouwen: er kunnen veel Nepalezen in ons centrum

 

Twee nieuwe blinde kids in onze hostel

 

Hoe zo recycling in Chitwan, wat een zooi

 

De gerepareerde Perskins typemachines voor blinden

De stad Kirtipur

Showroom

Blinden (low vision) borduren kleedjes

Gehandicapten krijgen fysiotherapie

Blinden maken kaarsen

Uitzicht vanuit Boedhistische tempel in Thimi