Najaar 2012

 

Ja en voordat je het weet is het weer zover. Mijn 35e bezoek aan Nepal. Deze keer vergezelt Hans me. Hans is al twee keer eerder met mij in Nepal geweest. Ik heb dan ook een programma gemaakt voor hem met nieuwe uitdagingen. Twee andere personen waren al in Nepal en die zouden we morgen ontmoeten. De taxirit ging voorspoedig, niet al te veel files en we waren dan ook keurig op tijd op Schiphol. Inchecken gaat nu heel snel. Ja, je moet het wel zelf doen, maar als je je paspoort scant, ziet de machine meteen waar je heen moet en worden je boardingpassen keurig uitgeprint. De bagage moet je ook zelf inchecken en daar ging er bij mij iets mis. Ik had natuurlijk weer veel extra spullen voor Nepal en de plunjezak was te groot. Toen die op de band stond las ik dat er 24 kg op de teller stond. Dat was 1 kg teveel. Er moest 1 artikel uit….. anders zou dat me dan 75 euro gaan kosten. Ik had de plunjezak en dozen goed ingepakt en was dus even bezig, maar uiteindelijk lukte het en scheelde me het 75 euro. Voor dat bedrag mocht ik tot 30kg meenemen. Het vliegtuig vertrok keurig op tijd en na ruim 7 ˝ uur landen we in Delhi, waar we ook bijna 8 uur moesten wachten op de volgende vlucht. Na opnieuw een bagage check werd Hans er uitgepikt. Zijn rugzak moest open. Er kwam kaas uit en men wilde weten wat het was. Nadat alle 4 stukken kaas eruit waren kon het inpakken weer beginnen. De kaas was van mij en bedoeld als iets lekkers voor Nepalezen. We zoeken een plek in de vertrekhal en vinden een ligbank en zo kwamen Hans en ik de wachttijd door afwisselend even de ogen dicht te doen. Het eerste stuk vlogen we met KLM We waren niet te spreken over de beenruimte en het eten viel mij ook tegen: ik kreeg vegetarisch, wat niet eens lekker was maar wel heel scherp. Het laatste gedeelte ging met Jet Airways naar Kathmandu, ongeveer 1 ˝ uur vliegen. Alles ging volgens wens en snel was de bagage gevonden en werden we opgewacht door onze taxi. Rond 09.15 waren we in Hotel en Encounter en daar zaten Yke en Hendrik. Hans zou samen met hen een trektocht gaan doen en we zouden af en toe gezamenlijk met elkaar optrekken. Hans zou ook langer in Chitwan blijven. Hendrik en Yke hadden pech door een hele korte tussenstop was niet alle bagage mee gekomen naar Kathmandu. Gelukkig kwam de bagage twee dagen later. Die dag zijn we Kathmandu even gaan verkennen en de volgende dag naar Durban Square naar de apentempel (Swayambunath).

Naar Pokhara

In de namiddag voorbereidingen treffen, omdat we de volgende dag naar Pokhara zouden reizen. Omdat de bagage er niet was besloten Hendrik en Yke om de bagage af te wachten om daarna met aparte taxi naar Pokhara te komen. De busreis naar Pokhara was weer een hele belevenis. Hans en ik hadden mazzel. Er was betaald voor 4 personen….. we hadden dus alle ruimte want Hendrik en Yke waren bezig hun bagage op te halen. Alleen met welke vlucht was niet duidelijk. Onze rit naar Pokhara was prachtig en de Himalaya keten was vanuit de bus goed te zien. Na bijna 7 ˝ uur kwamen we in Pokhara aan op een 200km van Kathmandu.Toen we de bus uitstapten werden we meteen bestormd door taxichauffeurs die ons wel even weg wilden brengen en zo werden we weg gebracht naar ons hotel Golden Gate in Pokhara. Alleen wist ik niet waar dat was, omdat het hotel net drie maanden in bedrijf was. Er is veel met oranje kleuren gewerkt en dat sprak ons meteen aan. En een verrassing voor mij: ik zag mijn oude Nepalese vriend Ghopal weer. Had ik in 3 jaar niet gezien. De kamers waren prima en we hadden bericht van onze reisgenoten gekregen. De bagage was gevonden en ze waren onderweg. Later die avond vond de hereniging plaats en besloten we de volgende dag naar het Tibetaanse vluchtelingenkamp te gaan en ik moest nog permit regelen voor de trekking. De wandeltocht naar het kamp was leuk. Elke keer als je daar heen gaat zie je weer nieuwe huizen, winkels en een heuse legbatterij. Er werd geoogst en met buffels werd het land bewerkt. In het kamp hebben we verbandmiddelen, betadine en zeep gebracht en 14 paar sokken. In de tapijt knoperij was men druk bezig. Het gebedshuis voor ouderen was dicht. Dit had te maken met het overlijden van een lama twee weken eerder. Morgen zouden de ouderen er naar toe gaan. Mijn contactpersoon bij Acap was in Australie. Dus werd het wat lastig een gratis permit te krijgen maar na een telefoontje van vriend Ghopal en mijn derde uitleg in het kantoor van Acap lukte dat toch nog. Ik denk dat ik de volgende keer gewoon zonder permit ga. Ze kennen me er zo langzamerhand wel en anders laat ik ze de brieven wel lezen die ik eerder van ACAP heb gekregen.

Op weg naar Ghorepani

Even over 6 (’s morgens!!) staat het taxibusje klaar en komen onze gids en dragers en worden de tassen er in geladen. We zijn mooi op tijd en dat moet ook omdat het al snel warm wordt en je de hele dag in de zon loopt. Bovendien komen er vaak ’s middags wolken en mist opzetten. Om kwart over 7 zijn we in Nayapul en moeten nog een klein half uurtje lopen. Ik heb gevraagd om twee dragers uit Ulleri en de dames van de bieb om half acht… Dat halen we niet maar het scheelt nog geen 10 minuten. Dan neem ik afscheid van mijn reisgenoten. Ik ga linksom en ben in 2 dagen in Ghorepani. De rest gaat rechtsom en is er over 3 dagen. Daar gaan we elkaar weer zien. De gids en 2 dragers lopen met Hans, Hendrik en Yke. Zij hebben ook een “missie”. Het uitdelen van mijn flyers over het inzamelen van batterijen (Raymund, nog bedankt). Ik laat mijn rugzakken achter, want de dragers waren er nog niet.. De eerste dag is naar Super View in Ulleri. Het is heel leuk om de beide dames uit Ulleri weer te zien en we gaan lopen na wat thee cola en zonnebrand. Het eerste stuk gaat prima, niet te warm en de eerste afspraak heb ik in Tirkhedunga. Een kleine twee uren lopen. Maya weet een kortere weg. Daar ben ik wel voor te porren. Het is een hele mooi pad door bos langs heuvels en voor ik het wist stond ik bij de school. Daar hadden alle kinderen zich verzameld. Vandaag, na bezoek van Jan de laatste schooldag, want het dasain feest komt eraan. Dan is het 15 dagen vakantie. Ik word uitgenodigd en we zitten in de kamer van het hoofd. Ik moet de nodige klassen bekijken krijg brief van wat we allemaal hebben gedaan. De computerruimte ziet er nog prima uit. Binnenkort wordt begonnen met hekwerk om de school. Ze willen graag twee toegangspoorten hebben. …. Ja dat kost natuurlijk weer geld. 500 euro had men in gedachten. Alleen was er geen projectplan. Dus kan ik er niet zoveel mee. Heb al gezegd dat ze zelf 10-15 % moeten betalen, maar eerst plan zien. Dan op weg naar de lange trap van Ulleri. Nog steeds geen dragers gezien. Maakt ook niks uit. Ze weten waar we heen willen. We lopen heel rustig en relaxt en pauzeren dan hier en dan daar. Bijna overal krijgen we wat te drinken of te eten. Betalen, no way. Komt niks van in. Dat is voordeel als je met Lal en Maya loopt. Ze kennen iedereen. Heerlijke komkommer met wat zout (was schoongemaakt met water uit de tap van Uller!!. Die kwaliteit is erg goed, maar je weet het toch niet. Voordat ik het wist was ik op de plaats van de overnachting en voelde me niet moe. Hoeveel treden ik heb gehad weet ik niet, maar het regelmatig even stilstaan was voldoende om niet al te bezweet en moe aan te komen. De eerste etappe zat erop en ik was er heel mooi op tijd. Douchen vond ik niet nodig, alleen even een andere broek en t-shirt aan en de rest kon opdrogen. Even door Ulleri gewandeld en bezoek gebracht aan de school en de bibliotheek. Groot was mijn verbazing, dat er een nieuw gebouwtje stond met drie klaslokalen en daar naast 3 wc’s. De overheid heeft geld gegeven, zodat er een nieuw schooltje kon komen. Dat is op zich mooi, maar het andere oude gebouw stond er nog. Daar is ruim 5000 euro voor nodig, de bevolking betaalt 1000. Er moet gauw een nieuwe gebouw met 4 klassen komen, want er vallen soms stenen uit de muur, het dak lekt en er zijn gevaarlijk veel scheuren in de muur. Bovendien is de school gebouwd op een heuvel. Een aardverschuiving tijdens de moesson kan fataal zijn. Dus ben ik druk op zoek naar een bedrag van 4000 euro. Er is al een bedrag van rond de 1000 euro, nu de rest. Ik hoop half maart of eerder voldoende geld te hebben om te kunnen bouwen. Dus help……me. Inmiddels was de bagage bezorgd en kon ik spullen sorteren en hier achter laten, want over 3 dagen ben ik weer in Ulleri om het project schoondrinkwater feestelijk te openen en om spullen naar de bieb te brengen. Kortom dus een leuk vooruitzicht. De volgende morgen vroeg op nog voor 6 uur. Vanuit mijn raam zag ik de Annapurna Zuid die door de eerste zonnestralen werd beschenen., een fantastisch gezicht. Alle spullen goed uitgezocht en om 7 uur zat ik achter de thee met porridge (havermout) en tibetaans brood en gekookte eieren. Daar kan ik heel lang op lopen. De eieren en het brood eet ik meestal in de late middag op. Ik maakte aanstalten om te vertrekken en daar kwamen mijn drager en vriend Tak met zijn paard. Het zwaarste van de tocht had ik al gehad, maar ik vond het toch wel heel luxe hoor om zo naar Ghorepani te gaan. Het dasainfeest was over een paar dagen. Duizenden, ja werkelijk duizenden schapen en geiten kwamen uit Tibet en Mustang en liepen dwars tegen het “verkeer” in. In dit geval mijn paard, maar het paard liep gewoon door. Geiten en schapen schoten alle kanten op en kwamen in akkers terecht, maar werden even zo snel weer bij de kudde geduwd. En ik kon blijven zitten…. Onderweg ben ik er wel een paar keer afgestapt omdat ik het te steil vond naar beneden en dan ook nog eens met 90 kg op de rug van het paard… Ik krijg nog thee bij chairman van het waterproject en heb stiekem even gekeken naar het gebouwtje voor drinkwater, maar heb verder niets gezien. Via Nagethanti bereiken we Ghorepani, waar ik onder poort door rijd. In de verte staat Binu en enkele dames met bloemen op me te wachten. Ik ben weer thuis. Na heerlijke soep, momo’s en cola en thee ga ik het laatste stuk te voet naar Upper Ghorepani. Daar staan Devi en haar moeder me al op te wachten. Het nieuws had zich snel verspreid. Mijn kamer ingericht en even wandelen naar alle bekenden. ’s Avonds vroeg slapen, want het is dan vaak koud (CV is er niet en soms ook geen gasten) en veel toeristen beginnen in alle vroegte (half 5 ‘s morgens) aan de beklimming naar Poon Hill, om daar te genieten van een prachtige zonsopkomst op de Himalayaketen met twee bergen hoger dan 8000 meter en een hele rij andere. Ze hadden geluk, er was geen mist, dus het uitzicht is prachtig. Ik ben er al zo vaak geweest, voor mij was het goed zo. Ik wist nog steeds dat de bergen er waren…..De volgende dag niet zoveel spannends gedaan. We hadden een vergadering gepland om 10 uur (Nepalese tijd? nou eigenlijk niet dus. Het werd 11 uur, 12 uur en om kwart over 12 ben ik maar begonnen. Natuurlijk het was hartstikke druk met veel toeristen, dus ik had er niet zoveel moeite mee. Om 1 uur was ik klaar en werd men nog even bijgepraat. Er waren 18 personen… maar meestal heb ik alle hoteleigenaren, mothergroupe. MT en bestuur healthpost bij de vergadering die ik meestal in de open lucht houd. Met Binu, onze verpleegster nog even bijgepraat over haar werk, hoe ze toekomst ziet en of ze bijscholingen wil en of ze tevreden is met salaris. Dankzij kleine bijdrage van me in het voorjaar liet ze me de zuustoffles zien, die gemakkelijk mee te nemen is. Ik vond dat mooi en ook dat er nu winst wordt gemaakt. Vanaf dit jaar sponseren we de Healthpost niet meer en toch is er winst!! We waren net uitgepraat toen Binu naar patient moest in Sunny Lodge. Ze nam kleine tas mee en… de zuurstoffles. Nog één dag in Ghorepani, en morgen naar Banthanti en Ulleri. Toen ik ook weer in “de winkelstraat”van Ghorepani was ben ik gaan zoeken naar de patient. Ik vond haar zittend op een bed met Binu bij haar. Ze had heel lang gedoucht en bij een geiser moet het raam open. Maar als dat er niet is…. De Chinese had koolmonoxide vergiftiging en kon dankzij de zuurstof snel weer tot leven worden gewekt. Ik heb meteen actie ondernomen en dit besproken met captain Dam Bahadur Pun. De “burgemeester van Ghorepani”
En hij zal actie ondernemen omdat er nog 2 hotels zijn, die ook geisers hebben. De avond heb ik doorgebracht vlakbij grote kachel (ijzeren drum) met captain en een gepensioneerde Majoor. Deze laatste had wel oren naar een waterkrachtcentra van 200 kvA of meer. De brainstormsessie van ons drietjes zou later nog een vervolg krijgen waarbij de ambassadeur van China ook aanwezig zou zijn. Helaas kon ik daar niet bij zijn. Het eten was super en bestond uit gegrileerde kip, met friet, groente en cola tik, kortom het was smikkelen.
 

Feest in Banthante en Ulleri

En dan verlaat ik Ghorepani weer maar kom uiteraard terug in maart/april 2013. Ik krijg nog enkele malla’s (bloemenkransen en ga op weg. Mijn drager volgt me. Het is een heerlijke tocht en bijna alles naar beneden, want Ghorepani ligt op bijna 3000 meter hoogte en ik ga naar 2100 meter.Groot gedeelte gaat door jungle en onderweg zie ik apen en een hertje. In Banthanti zie ik het waterproject, de voorbereidingen zijn in volle gang en de chairman van het project ziet me. Daar moet ik blijven en krijg ik een kamer. Weer alles uitpakken en afscheid van mijn drager Hera. Ik ben benieuwd wat komen gaat en heb nu alle tijd. Maya en collega en onderwijzers komen ook en repeteren voor de opening. Het gaat er ook zo lekker gemoedelijk. Het feit al dat ik langs waterproject liep en mij vriendelijk begroette en thee gaf. Ik moest weer een stukje omhoog….. en we liepen nu achter elkaar op weg naar het gebouwtje, waar schoon drinkwater wordt gemaakt. Ik maak eerst een serie foto’s van gebouw en de mensen. Dan krijg ik een bangra (soort rugzak). Verder de nodige tika’s, malla’s (bloemslingers) ook Acap is van de partij. Dan de nodige toespraken over hoe belangrijk het wel is en ook dat het milieu wordt gespaard (geen lege flessen in milieu) en iemand aan het werk en geld verdienen, wat toch heel belangrijk is voor de bevolking. Kinderen dansen voor me het oefenen had geholpen. Dan het officiele gedeelte, een lint doorknippen en water drinken. Het was geweldig om de mensen zo enthousiast te zien en ook nog in prachtige kleding. Het drinkwater project werkt op elektriciteit maar soms is dat er niet, vandaar dat er ook zonnepanelen zijn, want er moet toch altijd drinkwater gemaakt kunnen worden. s’avonds gesprek gehad met Gun (chairman) en enkele bestuursleden over toekomst. Ze waren heel blij met het drinkwaterproject. De volgende ochtend al vroeg op pad, want ik zou nu slapen in Ulleri, vlak bij de school en bij de bieb. De bagage werd naar mijn kamer gebracht en ik had verder die dag niet zoveel te doen, dacht ik. De tas met spullen heb ik maar meegenomen naar bieb. Ik wilde wel eens meehelpen op de boerderij en zo kreeg ik les om gras voor vee te snijden en hoe je dat naar stal moet brengen. Het gras snijden is al een kunst en valt niet mee, een band op je hoofd en gras en planten op rug. De volgende dag maar weer proberen. ’s Avonds zat de bieb helemaal vol met mensen die mij wilden zien. Uiteraard kreeg ik weer tika’s en veel malla’s en vertelde ik iets over hoe belangrijk onderwijs toch is en wat voor belangrijke functie de bieb heeft. Ik bracht deze keer een laptop voor de kleine school en banken. Voor de bieb een DVD speler, CD’s, DVD’s, school boeken, sportmateriaal, kaarten, lego. Kleurspullen, kortom een hele zak vol materiaal, waar men zeer blij mee was. Kleine kinderen worden in alle vroegte op gevangen, omdat de ouders op het land werken. Toen de foto sessie. Dat had ik ook weer overleefd. Wat gaat het toch gemoedelijk. De volgende dag weer uitleg over gras snijden met een sikkel. Het prachtige gebied bij Ulleri geeft je zoveel energie. Te midden van kleine akkertjes en op de achtergrond de Himalaya. Mijn drie vrienden heb ik gemist. Ik was half uur te laat en zij zouden overnachten in Tirkhedunga, waar ik morgenvroeg ook heen ga. De school heb ik ook even bekeken. De overheid heeft 3 klassen en 3 wc’s betaald, maar het andere gebouw, bestaande uit 4 klassen moet ook nodig worden vervangen. Stenen zitten los, het gebouw staat op heuvel, het dak lekt en er zitten scheuren in. Kosten 5000 euro, bevolking betaalt 1000, maar nu de rest nog. Ik hoop het geld bij elkaar te krijgen en groen licht te geven, zodat ze snel kunnen beginnen. Voor de bieb koop ik nog een globe. Die ze nu hadden was niet bruikbaar veel landen stonden er niet meer op……
 

Chitwan

Om 7 uur vertrekt Jan en Maya komt wat later en neemt rugzak mee. Omdat het hier allemaal naar beneden gaat, via treden, jaja, allemaal ongelijk, is rustig aan lopen beslist noodzakelijk. De zon was er nog niet en dus was het heerlijk lopen. Maya had me al weer ingehaald na een kwartier. Bijna 50 minuten later waren we weer verenigd met Hans, Hendrik en Yke.Een drager nam nu de rugzak van Jan over. De groep ging op weg en ik besloot even rustig aan te doen. Ik haal ze wel weer in, was mijn gedachte. Nou dat was ook zo. En zo komen we dan aan in Nayapul, waar we 6 dagen geleden gestart zijn. De reis naar Pokhara duurde 1 ˝ uur, omdat het druk op de weg was, niet met auto’s of bussen, nee met schapen en geiten, die allemaal naar Pokhara gingen om geslacht te worden. We nemen afscheid van de gids en dragers en bereiden ons voor op Chitwan. We besluiten 1 dag eerder naar Chitwan te gaan. Dat betekent morgen dus. We besluiten een taxi te nemen is even wat luxer en comfortabeler dan bus en sneller. Zonder file bereiken we Chitwan. De chauffeur was er nog niet zo vaak geweest, hij wou via andere weg…. Gelukkig had ik het in de gaten. In Chitwan stond personeel al klaar voor de bagage en kan men het huisje kiezen. Het worden 114, 115 en 116. In de namiddag met Som een wandeling maken door de jungle, waar het wel heel erg druk is. De dijk was klaar (zeker wel 10 meter hoog) en daar kon je over heen lopen. Bij de Dhungre rivier staat een neushoorn rustig in het water en stoort zich niet aan de drukte. We lopen verder, zien ijsvogels en drinken bij Som nog even thee. Daarna gaan we naar hotel en eten in het restaurant. De volgende morgen gaan Hendrik en ik vogels spotten samen met Som. Een prachtige ervaring. De neushoorn zijn we niet tegen gekomen. Omdat we eerder naar Chitwan zijn vertrokken en men hier ook nog langer wil blijven is het programma aangepast en kan alles heel relaxt worden gedaan. Voor mij was haast geboden, omdat de scholen en Healthpost binnenkort dicht waren, vanwege dasain. Ik heb enkele scholen bezocht en doe de rest bij mijn volgende bezoek. Van sponsor hebben we geld gekregen om Autoclaaf en colorimeter te kopen en een grote hoeveelheid chemicaliën voor bloedtesten, diabetes, zwangerschap en ook lever. Leendert en Julia, bedankt. Vreemd, de regering geeft medicijnen gratis weg, maar geld voor onderzoek bloed is er niet….. vandaar dat wij dat doen. Verder hebben we een Nepalese moeder en dochter geholpen. Woonde ze voorheen in stal, nu heeft ze klein huisje. Hendrik en Jan besluiten de binnen- en buitenkant te gaan schilderen. Ook kopen Hendrik, Yke en Hans een bed, matrassen, vloerbedekking, dekens, een keukenkastje en de nodige gordijnen. Hendrik is nogal handig met hout en zo maakt hij deur voor wc en kastjes voor in de keuken. Hartelijk dank daarvoor. Verder hebben we nog een bezoek gebracht aan 2 scholen en een trainingsruimte voor vrouwen en de healthpost. Een van de excursies in de jungle was wandelen. Hendrik, Hans en Yke willen dat weer doen en gaan een hele lange kanotocht maken, aansluitend lange jungle wandeling en blijven vervolgens vlak bij de jungle slapen in eenvoudig onderkomen. Het eten is dal bhat, het lokale voedsel voor Nepalezen. Dit ze eten dit twee keer per dag. De volgende dag komen ze weer terug. Het was prachtig geweest. Allereerst de kanotocht waar je vanuit de boot krokodillen zag en heel veel vogels. De terugtocht ging per jeep en was niet zo spectaculair behalve de neushoorn op de weg. Zo heeft Hans nog met Ram een dagtocht gedaan naar de Chepang. Een etnische minderheidsgroep, die een eigen taal spreken en een eigen cultuur hebben. Intussen is Brendy ook in Chitwan. Zij gaat 4 maanden vrijwilligerswerk doen en het leuke is dat haar ouders er in 1988 ook waren (met mij). En zo vliegen de dagen voorbij en nemen we afscheid van Yke en Hendrik, die met de bus naar Kathmandu gaan voor vertrek naar Nederland. Hans en ik brengen bezoek aan jonge neushoorn, van wie de moeder is dood gegaan. Beesstje kon je zelfs aaien. Later krijg Ik nog drie blinde studenten op bezoek. Ze hebben klas 10 afgemaakt en gaan naar het college, alleen kost dat geld. We betalen 250 euro per jaar voor ze en voor 2 jaar. Daarna gaan ze naar de universiteit. Ook Sarala, de weduwe van mijn overleden Nepalese vriend Prakash ontmoeten we. Ze krijgt geld om knuffels te maken. De opleiding heeft ze afgerond en verkopen gaat lukken zegt ze. Voor haar twee kinderen nog wat schoolgeld meegekregen. In december voorlopig de laatste oproep plaatsen voor schoolgeld, daarna moeten ze het toch echt zelf gaan doen. Ik ken vele tientallen nog veel schrijnender gevallen …… en ja je wilt iedereen wel helpen, maar dat lukt niet. Samen met Hans nog bezoek gebracht aan het Trainings- en Opleidingscentrum. Die was nog niet klaar. De ramen werden er in gezet en een aantal deuren. Ook waren ze druk aan het schilderen. 7 maanden geleden waren ze bijna net zo ver. Ik heb gezegd, dat ik wacht met de betaling van de inrichting, omdat eerst duidelijk moet zijn of het gebouw klaar is. We krijgen geld van Wilde Ganzen en enkele sponsors. Totaal 16.625 euro. Daar zit ook een complete inrichting van een computerklas in. Bed Prasad Bhattarai heeft zijn laptop nu gekregen. Hij gaat computerles geven en het is handig als hij dat thuis kan voorbereiden. Bij de Hostel staan de blinde kinderen al even op ons te wachten. We krijgen tika en mallas’s en bloemen en gaan de Hostel binnen. Daar laten de blinde kinderen horen en zien dat ze ook kunnen zingen en dansen. Dat was een hele mooie ervaring voor ons. Uiteraard moesten Hans en ik er ook aan geloven. Het is fijn als je ziet dat ook zij plezier hebben.

Kortom er is weer heel veel gedaan in Nepal en de volgende keer staat er ook weer van alles op stapel hieronder een overzicht:

Bouw 4 klaslokalen Shree Primary Ulleri School 4000 euro

2 poorten voor de Shree Bhagawatischool 400 euro

Waterproject in Ghandruk 1250 euro

Spullen Tibetaans vluchtelingenkamp (Jan)

Inrichting Trainings- en Opleidingscentrum Blinden 16.625

Laptop Shree Primary Ulleri school 300 euro

Schoolgeld Universiteit 2 blinde studenten 600 euro

Collegegeld 3 blinde studenten (klas 11) 750 euro

53 studenten lagere school 2650 euro

*Projectplan is nog niet binnen*


Najaar 2012 gerealiseerd:

Ulleri: materiaal, banken, dvd, sportmateriaal, boeken, laptop voor bibliotheek en school

Ghorepani: verbandmiddelen en opblaasbare spalken T

ibetaans vluchtelingenkamp: stokken, verbandmiddelen

Drinkwaterproject Ulleri gerealiseerd

Chitwan: medische spullen, chemicaliën verbandmiddelen

Chitwan: sponsering 3 blinde studenten en hulp Sarala C

hitwan: laptop blinde leraar Bed Ps Bhattarai


Mijn verslag zit erop. Niks bijzonders te melden uit Kathmandu en de vlucht via Delhi naar Amsterdam. Tenslotte een bedankje voor Hendrik, Yke en Hans voor de materialen, die ze vanuit Nederland hebben meegenomen. Dankzij jullie kon ik dat mooi verdelen. Heel hartelijk bedankt!

Namaskar,
Jan
 

 

 

 

Dit moest er allemaal mee...

 

De dames van de bibliotheek

 

Mijn trouwe viervoeter

 

De nieuwe zuurstoffles

 

Opblaasbare spalken met dank aan Peet

 

De opening met 1e glas drinkwater

 

Het oude gevaarlijke schoolgebouw links

 

Mijn drager

 

Gras snijden

 

Materiaal voor de bibliotheek (o.a. laptop)

 

Lekkerrrrr een koude douche

 

Medische spullen Healthpost Bachhauli

 

Sponsering 3 nieuwe blinde studenten

 

Jonge neushoorn

 

Puja door blinden voor Hans en Jan

 

Een nieuwe generatie blinde studenten komt in juni 2013

 

Trainings- en opleidingscentrum bijna klaar

 

Klaslokaal (1 van de 5)

 

De blinde Bed pd Bhattarai krijgt een laptop

 

Jan in de bloemetjes