Voorjaar 2010

 

Beste mensen,
NAMASKAR!!

Het lijkt alweer zo lang geleden dat ik in Nepal was. De 14e april kwam ik thuis en net op tijd, want een dag later was er een grote aswolk en was vliegen niet mogelijk. Ik had geluk. In Nepal weinig of geen internet gezien en ook de TV stond niet aan. Daar waren meerdere redenen voor de belangrijkste reden was dat er 12 uur electriciteit per dag was en elke dag was het verschillend. Geen stroom, geen TV. Internet kon nog wel via wifi. En dan kom je thuis en ja na ruim 5 weken Nepal eerst maar even wat andere dingen gaan doen. De Japanse vijver bijvoorbeeld. Dat heb ik geweten. 5 dagen ik er mee bezig geweest om die schoon te krijgen en hoeveel kiezelstenen er zijn schoongemaakt, ik ben de tel helemaal krijt. Dankzij Nel is het bij 5 dagen gebleven. Ja, de tuin had wat geleden van de winter met veel sneeuw. Enkele mooie kuipplanten hebben het niet overleefd. Daar komen wel weer andere voor. Het gras, maar verticuteren. drie dagen, het schilderen om het huis. Alle ramen gedaan. De eerste 10 dagen was het weer prachtig, daarna viel het tegen. Kortom ik heb me in Hoornsterzwaag nog geen moment verveeld en moet nu echt even aan de gang voor Nepal.

Mijn reisverslag. Op 6 maart met klein groepje naar Nepal gereisd. Bijna alle personen waren al eens meegeweest en wilden graag met mij mee naar Muktinath. De reis en vluchten ging prima en na 1 dag verblijf ik Kathmandu en Pokhara vlogen we met een klein vliegtuigje naar Jomson, van waaruit de trektocht zou beginnen. We waren totaal met 13 personen: 4 dragers en een gids. Voor de insiders dat was Prakash. Het was die ochtend super om te vliegen. Zicht was goed en een klein half uurtje later en dan sta je in Jomson.

De 1e dag was naar Kagbeni. Bekend van zijn appelbomen. Gedeelte van de tocht ging door de rivier de Kali Gandaki. Een korte tocht was het. De volgende dag ging het los: op naar Muktinath. Probleem hier kan zijn de hoogte, want Muktinath ligt op bijna 4000 hoogte. De rotspartijen aan de andere kant van de rivier zijn adembenemend, uitgesleten. Er zitten zelfs grotten in, van waaruit men vroeger de vijand kon zien. In Muktinath de heilige tempel nog bezocht waar nog wat sneeuwrestanten lagen. Pelgrims uit India, heilige mannen en Nepalezen willen tenminste 1 keer in hun leven deze heilige tempel bezoeken. Spectaculair was de tempel niet. Om een fris gelaat of arm te halen kun je langs ruim honderd waterornamenten lopen. In Muktinath was het koud en daarom werd er onder de tafel gloeiende houtskool gedaan.

De volgende dag een lange tocht, terug naar Jomson en overnachten in Marpha. Er i nmiddels een complete weg van Pokhara via Beni naar Jomson en Muktinath. Pelgrims kunnen er dus heel gemakkelijk komen, maar voor toeristen is het minder. Getoeter, stof en lawaai als je over de weg loopt. Marpha naar Ghasa was een prachtige tocht dwars door de Kali Gandaki. Om 11 uur trok het dicht en na onze middagpauze om 12 uur begon het zachtjes te regenen en dat bleef doorgaan tot Ghasa. Gelukkig was er een douche en was de lodge heerlijk warm. Van Ghasa naar Tatopani was ook goed te lopen, regelmatig via de autosnelweg. Langs een tweetal mooie watervallen en vlak voordat Anton en ik in Tatopani waren werden we gezandstraald door het stof van een helicopter. De hot spring in Tatopani was inderdaad hot maar wel lekker. Enkele fanatiekelingen namen daarna een koud bad in de rivier... De volgende twee dagen moeten we 1600 meter klimmen naar Ghorepani. We deden dat in twee etappes. De eerste dag naar Sikha en de tweede dag Ghorepani. Ook hier was men aan de weg bezig en daar wordt ik niet blij van. Ging de route afgelopen jaar nog veel door het bos, nu waren er complete wegen gemaakt en bomen gesloopt. De tocht naar Sikha was geweldig. Steeds veranderende landschappen, veel akkerbouw en langzaam hogere temperaturen en de eerste rhododendrons in bloei. De volgende dag werd nog mooier en complete rode bossen uitluikten zich en in de verte Ghorepani met zijn blauwe huizen. We waren daar keurig op tijd. Het was veel klimmen en daarnaast nog eens warm. Hier nam ik afscheid van de groep, want die ging de volgende dag verder, terwijl ik in Ghorepani enkele dagen zou blijven.

Met de lokale bevolking had ik diverse vergaderingen en tevens had ik geld bij me voor het project Healthpost. Teleurgesteld was ik ook. Het Save Drink Water Station was nog niet gerealiseerd en dat terwijl we in december de afspraak hierover hadden gemaakt. Interne verdeling in het dorp was de oorzaak ervan en heel veel sneeuw eind januari en februari. Enkele personen wilden het Safe Drinkingwater op de top en anderen in de Healthpost. Toen ik er was was er geen beslissing genomen, maar die kwam twee dagen later, tijdens de vergadering met Mothersgroupe en comité Healthpost. Het geld was al overgemaakt en ook de leverancier maakte zich zorgen. Inmiddels is beslist dat er op de top, het centrale punt van het dorp een gebouwtje komt waar je drinkwater kunt (moet) kopen. De spullen staan in Pokhara te wachten op transport naar Ghorepani. Maar wat is Ghorepani prachtig zo eind maart met zijn rhododendron bossen en dan heb ik het meeste nog niet eens gezien. In april lijkt het hele woud in brand te staan dan ook gaan honingjagers honing halen van de wilde bijen.

Na enkele goede gesprekken met de bevolking ging ik 20 maart verder naar Tirkhedunga, waar we een school hebben gebouwd, een bieb hebben gerealiseerd en computers hebben gebracht. De bevolking wist dat ik zou komen en ze stonden in het dorp al op me te wachten. Ik had er even geen tijd voor, want na de afdaling van Ulleri via ikweetniethoeveel treden was ik moe en drijfnat van het zweet. Maar een half uur later was ik er weer helemaal bij en begon de klim naar de school waar comité en leraren zaten te wachten. Na een puja werd ik welkom geheten en kon ik de school een gloednieuwe in Nederland gekochte laptop overhandigen. Dat hadden ze niet verwacht. Na het afscheid beloofde ik eind oktober terug te komen. E-mail contact met andere school is inmiddels gelegd. De volgende dag bereikte ik bijna zonder problemen Nyapul. Ik had van het comité een drager gekregen, die mijn bagage droeg. Vlak voor Birethanti werd ik opgehouden door een bulldozer. Ook hier was men met een weg bezig. Lang leve de vooruitgang.

In Pokhara ontmoette ik de groep weer en hebben we het Tibetaanse voetbalteam blij kunnen maken met shirts van Intersport Drachten. Daar waren ze heel erg blij mee. Ook had ik nog een 40 knuffels, haarspeltjes, clips en weet ik veel wat. Als laatste stond mijn bezoek gepland naar Chitwan. Daar bleek het dat de scholen bezig waren met examens en certificaten dat leerlingen alle 10 klassen hadden doorlopen. Op zich niets mis mee, maar om dan foto sessies te houden van gesponserde studenten, dat zou niet lukken. Onderwijzers en studenten hadden het te druk met alles. Na de examens meteen vakantie. De privé scholen hadden zelfs 4 weken vakantie en de regeringscholen 2 weken. Weer geen foto's dacht ik. Dan maar op zoek naar de Vrouwengroepen. De grote Ujjwalvrouwengroep wist niet dat ik kwam, want anders staan ze weer in linie en kan ik bloemen in ontvangst nemen en komt er een puja, waarbij iedereen dan vindt dat er nog meer rood poeder op mijn hoofd moet. Er werd een workshop gehouden in microkrediet en dat was toch heel interessant. Ook hoe je geld kunt verdienen, dat geld inlggen in de boerenleenbank van de vrouwen, die er vervolgens een behoorlijke rente van krijgen en daar profiteren dan drie parijen van. Een voorbeeld is het planten van rijst. Daar doen dan een 14 vrouwen aan mee en per dag kijgen ze een bepaald bedrag aan roepies. Binnenkort vinden er ook andere workshops plaats over geboorteplanning, gezondheid en onderwijs. Ook bij de Bachhauli Womangroupe waren ze regelmatig bezig met trainingen. Dat doet je goed als je dat hoort en ziet.

Maar de scholen waren nog steeds dicht en ik wilde toch graag foto's maken van de kinderen die gesponserd werden. Een telefoontje met de Kaparkhoroschool. Ondanks de vakantie zouden ze het regelen. Ik was zeer benieuwd. De volgende dag achterop de motor bij Ram en ja hoor er stonden kinderen te wachten met bloemen en ook alle onderwijzers waren er en dat ondanks de vakantie. Eerst maar een groepsfoto van alle kids gemaakt. Het waren er 20. Twee kinderen waren echt op vakantie. Na de groepsfoto werd iedereen apart op foto gezet en konden de kinderen naar huis. Wij hadden nog een kleine bijeenkomst en daar habben ze van me een nieuwe laptop gehad. De onderwijzer die computerlessen geeft was er helemaal wild van. Inmiddels is er email en kan een Nederlandse school met ze in contact komen. Omdat er ook powerpoint op zit zoiu het handig zijn een beamer te kopen. Kunnen ze met de laptop en beamer presentaties en lessen geven voor alle klassen. Dat was een goed idee. Hetzelfde geldt ook voor de school in Tirkhedunga.

De volgende dag naar de Bachhauli Healthpost geweest waar het bijzonder druk was. Moeders met baby's onder de 6 jaar kwamen vaccinaties halen. Deze zijn helemaal gratis evenals de consulten en de medicijnen. Op termijn gaat dat ook gebeuren in Ghorepani. Tijdens het vaccineren komen ook gewone patienten langs. Zo waren drie jonge knapen met hun motorfiets gevallen en alle drie hadden ze behoorlijke schaafwonden. Met pijn vertrokken gezichten gezichten werd het verband er van afgehaald en de betadine deed de rest. Al met al toch mooi om daar eens rond te kijken. Tegelijk hadden we ook maar een vergadering belegd omdat de laboratorium assistent ergens anders ging werken en dat kon natuurlijk niet. Die persoon hebben wij dringend nodig. Er zijn afspraken gemaakt om de man zsm terug te halen en een beter salaris te geven. Ondanks dat de Nepalese overheid een toezegging heeft gedaan voor drie nieuwe personeelsleden is dat tot op heden niet gelukt. Ik blijf dat in de gaten houden.

Als laatste moesten er nog foto's worden gemaakt bij de Malpur. Daar sponsert Nepal Pariwar 20 studenten. Met veel pijn en moeite lukte het tijdens de vakantie om 17 studenten te fotograferen. Drie worden later op foto gezet. Daarnaast is er geld voor 10 nieuwe kinderen voor de Malpur school. Omdat de school niet voldoet aan de eisen gesteld door Nepal Pariwar hebben ze geen laptop gekregen. Ze krijgen een herkansing in oktober. Ook deze school heeft contact met een Nederlandse school. In de overige tijd heb ik een bijna afgestudeerde antrapologe geholpen met netwerken en haar onderzoek met gehandicapte vrouwen.

Ook is er nu in Sauraha de Nepalese organisatie Nepal Pariwar Nepal opgericht. Bestaat uit 28 leden en 6 DB leden. Coördinator is Ram Prasad. Deden we voorheen zaken met een drietal organisaties nu is dat er 1 geworden. Voordeel is dat alles transparant is en door Nepalees Ministerie wordt een jaarrapport opgemaakt, en nadeel dat alles via dit Ministerie gaat lopen. Met Nepal pariwar Nepal is ook nog gesproken over dijkenbouw. Het zou mooi zijn als Nepal Pariwar Friesland nog 1x meebetaalde aan een dijk. Ik vind dan wel dat de overheid, Nature for Conservation, Nepal Pariwar Friesland maar ook de hoteliers moeten meebetalen. Zij hebben risico genomen om vlak langs de rivier te bouwen met alle risico's van dien. Belangrijk punt is wel dat er inmiddels veel "nieuw"land is bijgekomen en ook an de andere kant van de rivier weer bos begint te komen.

Met de Nature for Conservation nog gesproken over 20.000 lakes. Biologen gaan dit weer schoonmaken. Ze maken zich wel zorgen over stropers die neushoorns doden om hun hoorn en tijgers om hun vel en klauwen. We hebben het over een project gehad, met hulp vanuit WWF Nederland die de financien moet verzorgen van 36.000 euro. Daarvoor kan een driejaarlijks project worden gestart voor de bescherming van deze dieren. Tenslotte is het het jaar van de tijger. 20 mensen krijgen gedurende drie jaar een baan als beschermer van deze dieren. Ze gaan in 4 of 5 ploegen de jungle in, geven voorlichting en hebben materiaal nodig zoals portofoons, eten en drinken en krijgen maandelijk een 40 euro. Ik heb toegezegd dit plan uit te gaan werken en hoop dat WWF mwee wil helpen.

De weg naar Kathmandu was als vanouds lang en er waren vele botsingen en een opstopping van 15 kilometer bergopwaarts. Voor de verandering met de bus heb ik er 8 1/2 uur over gedaan. En dan de laatste dagen in Kathmandu in het hotel heerlijk buiten ontbeten in de zon. Wat wil je nog meer en dan met Qatar via Doha, Frankfurt naar Amsterdam, waar alweer mijn bagage weg was. Was achtergebleven in Frankfurt. Gelukkig kwam dat twee dagen later keurig thuis. Mijn reis zat er op. Oktober staat de volgende op het programma.

Jan

 

Kagbeni in Mustang district


De uitgeslepen en geërodeerde rotsen met terrasbouw bij de rivier


Houten brug in de Kali Gandaki


Spelende kids


Dansende Nepalese drager in Sikha


Ghorepani met de rhododendronbossen


Comite van de Healthpost (captain op de voorgrond)


Chairman van management comité


Mijn drager van Tirkhedunga naar Nyapul


Privé sponsor Jan Laan


Hoezo vooruitgang. Rijstveld wordt geprepareerd


Gesponserde kinderen Kaparkhorischool


Een laptop voor de Kaparkhorischool


Workshop Ujjwal vrouwengroep


Vrouwen planten rijst uit


De rivier de Dhungre na de nieuwe dijk


Groente verkoop in Sauraha


Ontbijt elke morgen in Kathmandu


Magnolia


Hier is het ook mooi!


De Japanse tuin bij mij thuis