Voorjaar 2011

 

NEPALREISVERSLAG MAART/APRIL 2011
Het was weer een bijzondere reis deze keer want altijd beleef ik wel iets bijzonders in Nepal. Van te voren had ik laptops en beamers gekocht voor een aantal scholen. Twee dagen voor vertrek besloot ik het materiaal eens te gaan wegen. 23 kg mocht mee, dat bleek 32 te zijn. Hoe ik ook alles combineerde het lukte niet en uiteindelijk heb ik nog twee beamers moeten achtergelaten die er in het najaar naar toe gaan. Heb met de scholen afgesproken dat ze gaan oefenen met Powerpoint presentaties. Als dat lukt krijgen ze de beamer (soort projector). Waarom ik de spullen niet in Nepal heb gekocht? Gewoon omdat zowel beamer als laptop veel duurder in Nepal zijn. Een beamer zelfs 2x zo duur. De reis er naar toe ging via Londen Gatwick (ook een vliegveld met veel controles en oponthoud) en via Doha naar Kathmandu. Keurig op tijd werd ik in Kathmandu opgewacht met de taxi en naar hotel gebracht. Van te voren had ik een schema gemaakt voor alle projecten, overleggen enz. Het eerste was het gesprek met Sarala, de vrouw van Prakash. Prakash is afgelopen jaar tijdens een vliegtuigongeluk om het leven gekomen. Naba, mijn Nepalese vriend was aanwezig bij het gesprek. De kosten van levensonderhoud in Kathmandu zijn erg hoog en we hebben gesproken over opleiding tot naaister. Daar is ze nu mee bezig, maar gaat niet zo snel. Ook hebben we gesproken om eens te kijken in Gorkha, waar familie van Prakash woont. Alles is daar veel goedkopen en er zijn ook goede scholen. Sarala gaat er naar toe en als ik het inschat gaan ze ook op zoek naar woonruimte. Ik heb 1100 euro mogen geven, voor opleiding van de 2 jongens, levensonderhoud en huur huis. Ik heb afgesproken met haar dat Naba (van het trekkingburo) mijn contactpersoon is en dat we graag willen weten hoe het verder gaat. Iedereen die geld heeft gegeven voor de familie van Prakash onze hartelijke dank. De rest van de dag besteedt aan winkeliers die ik al jaren ken en die je uitnodigen voor thee (Nepalese thee dan). Thuis drink ik nooit thee!!

CHITWAN
13 maart met de bus naar Chitwan. Ik heb de bus-eigenaar maar even gebeld en die gaf me twee plaatsen. Kon ik dus mijn rugzak naast me hebben staan. Laptops, beamers gingen ook mee, alleen de 4 UPS en moederbord zouden worden nagestuurd. De reis was geweldig alleen een lange zit (van 07.00 tot 13.30), inclusief een plasstop en eten in een restaurant. In Sauraha stond de jeep op me te wachten en in een mum van tijd was ik in mijn hotel. Snel alles uitgepakt dan heb ik overzicht op wat er moet gebeuren. Mijn schema erbij, maar dat kon ik vergeten. Alle scholen hadden examens, weg schema. Het is wat lastig om bij examens de scholen te bezoeken, want iedereen is dan heel nerveus. Maar met de contacten die ik heb lukt dat dan toch wel, zij het beperkt. Als laatste die examens deden kwamen de classen 10 aan de beurt en dan is het eerst vakantie. Heb mijn schema drastisch moeten aanpassen. In plaats van 1 school per dag meestal 2. Bovendien vertelde Ram mij dat zijn zoon zou worden ingewijd tot Brahmaan. Dat wordt gedaan vanaf een jaar of 8,9. Het feest duurt 2 dagen. Er waren 300 mensen uitgenodigd. De eerste dag veel rituelen en bidden en de mensen komen in de mooiste kleren en zitten op de grondrond een soort van tent gemaakt van bamboe en van alles wordt geofferd.
Op de 2e dag werd het hoofd van Ram zijn zoon kaalgeschoren, kreeg hij een witte draad als teken dat hij vanaf nu Brahmaan is. Ik had dit al wel eens in Kathmandu gezien, maar dan een half uurtje. Om 8 uur 's morgens werd er al begonnen tot 8 uur 's avonds en werkelijk tientallen mensen zitten bij dit heilige gebeuren. Ik heb alles gefilmd en hoop er een film van te kunnen maken. Dit was tegenvaller 2, want ik had op deze dagen besprekingen gepland. Tot overmaat van ramp was er ook nog het Holy feest. Feest van de kleuren en het water(gooien). Ook twee dagen. Het is me echter allemaal gelukt om alle scholen, vrouwengroepen te bezoeken, om materiaal te kopen voor Healthpost enz. Achter op de motor van Ram, met twee laptops en beamers. Ik had constant het gevoel er af te vallen. Kaparkhorischool, Mohana school en Malpur hebben hun spullen gekregen. Heb ook nog wat foto's kunnen maken van leerlingen die met examen bezig waren. Een van de vrouwengroepen was bezig met microcrediet. Wat bleek. Twee projecten, waar ze paddestoelen kweken voor de verkoop, hadden voor een half jaar stro ingekocht. De stro was op en dus geen paddestoelen kweken meer. Ze weten nu dat ze een betere planning moeten maken en alles voor 1 jaar moeten inkopen. Oktober gaan we starten met twee nieuwe projecten. Het geld is inmiddels gereserveerd hiervoor. Stroom is nog steeds een groot probleem in de wintertijd. In Chitwan was er 2x vijf uur stroom per dag. 14 uur dus niet. Vandaar dat we voor onze Healthpost in Bachhauli een generator hebben gekocht capaciteit 4,7KW. Gaat er om dat het apparaat zorgt dat de ijstkast koel blijft en dat kan al met enkele uren draaien per dag. Daarnaast heel veel test setjes gekocht. De overheid stelt dat niet beschikbaar. Moeten ze zelf maar kopen. Setjes van o.a. diabetus, uric acid, levertest, zwangerschapstest, HB en ander bloedtesten en ook de nodige chemicaliŽn. Van drie firma's een offerte gevraagd. Geen commissie berekend en we kwamen dan ook mooi binnen het budget uit. Onze sponsor wordt daar voor heel hartelijk bedankt!! Wat ook leuk was om te horen dat ons ziekenhuis vrouwen heeft opgeleid als kraamvrouw/hulp. In de 9 districten is tenminste 1 vrouw opgeleid. Heeft soort rugzak met spullen voor bij de geboorte en na de geboorte. Kan het kind wegen en ook zien wat ze moet doen als er iets niet helemaal klopt met moeder en kind. Kosten zijn gratis. Moet iemand naar ziekenhuis voor bevalling dan worden alleen de kosten van ambulancevervoer (6euro=600 roepes) berekend. In ziekenhuis in Bharatpur is alles verder gratis. We hebben aangegeven dat het mooi zou zijn nog 9 vrouwen op te leiden. Namens de drie blinden Suroj, Sita en Asmita heel hartelijk bedankt voor hun support. Allen gaan naar de Universiteit en wachten nog in spanning op het examenresultaat. Dat kan soms wel eens 7 maanden duren...... Zowel bij de Belcischool en de Jhuwanischool maar ook het trainingscentrum voor de vrouwen wordt momenteel gebouwd. De overheid financiert dat.Nepal Pariwar heeft voor klaslokalen en trainingsruimte gezorgd en de Nepalese overheid neemt initiatief tot uitbreiding!!! en dat is geweldig om te zien. Uiteraard hebben we een bezoek gebracht aan het Trainings- en Opleidingscentrum voor blinden in aanbouw. Het gebouw begint nu zijn vorm te krijgen. De volgende fase is het dak en daarna pleisteren, schilderen enz. Vermoedelijk is het gebouw klaar in november. Uiteraard houden we u op de hoogte. Er zijn nu ook contacten met een organisatie in Bharatpur (40km van Sauraha). Er was ook weer een eycamp, waar ik een Nederlandse oogarts aantrof. Met hem heb ik nu ook contact. Ik wil in de bergen ook een oogkamp en tandarts kamp (Ghorepani). Van de 130 personen bij oogkamp waren er 12 met staar. Die zijn allemaal geopereerd de volgende dag en kunnen weer zien.
Tenslotte is Sauraha niet meer het leuke dorpje van 3 jaar terug. Er wordt nu werkelijk overal gebouwd, meestal vlak aan de doorgaande weg. Grote hotels, winkels en restaurants. Als er veel toeristen zijn is het druk in de jungle. Olifanten lopen in kolonne om een glimp te laten zien van de neushoorn. Ja ik ben ere lid van een natuurorganisatie. Bracht ze een oude laptop van me. Mocht 6 april mee om neushoorns te tellen in het gehele gebied van Chitwan. Dat wordt om de 2-3 jaar gedaan. Helaas liet mijn planning dat niet toe. Heb stiekem gevraagd of ze ook tijgers gaan tellen in oktober. Datum was niet bekend, maar de tijgers worden nog wel geteld. Kreeg last van plekje op mijn rug. Bleek om een abces te gaan en moest er aan worden geopereerd. Op advies van Ram en andere Nepalezen kon ik dat maar beter in Pokhara doen. Ook dat nog, zo vlak voor vertrek naar Pokhara en de bergen.

POKHARA
28 maart met privť auto van Hari Shankar Aryal (eigenaar Rhino lodge (Chitwan) en Crown Himalayas (Pokhara)op weg naar Pokhara. We zaten met 7 personen in een kleine Hyundai. Ik voorin, wat schuin zittend in verband met mijn wond. Onderweg ben ik de tel kwijt geraakt hoe vaak Hari zijn mobiel afging, maar het was heel veel en natuurlijk niet handsfree. Soms stopte hij wel eens. De rit duurde 4 1/2 uur. Hari reed heel erg geconcentreerd en je moet overal ogen hebben ook links en rechts, want het verkeer komt van alle kanten en schuift er zo maar tussen. Na mijn kamer te hebben ingericht bracht Hari me naar Charak Hospital in Pokhara. Ik had er helemaal geen zin in, maar had geen keus. Na onderzoek gaf de chirurg (Mahendra KC) aan dat ik direct kon worden geopereerd. Ik was niet de enige. Ik moest schoenen en sokken uit doen en kreeg sandalen aan. Kwam in ruimte waar al drie andere patienten wachten en mocht me omkleden in een groene operatie kleding.Vrij snel mocht ik de OK in en kon gaan liggen, in afwachting wat komen ging. Vier uur werd er begonnen met schoonmaken en de verdoving. Dat heb ik gevoeld. Betadine werd in overvloed gebruikt en ik zag dat de arts en verpleegkundigen mondkapje hadden en dat er schone steriele doeken lagen. Er werd een incisie gemaakt, zodat de wond open was en beter kon genezen. Details zal ik jullie maar besparen, maar na 40 minuten was alles klaar en mocht ik de OK op eigen kracht verlaten. Hari zat te wachten bij mijn spullen. Na nog de nodige betalingen te hebben gedaan kon ik naar huis. (kleding, operatiemateriaal, medicijnen, inschrijving).Kosten alles bij elkaar een 95 euro. De komende dagen 's ochtends 2x verband laten verschonen, zodat ik volgens schema naar Tirkhedunga en Ghorepani kon vertrekken te voet. Trekkingpermit was weer gratis. In Pokhara in alle haast nog even wat dozen met verband en kinderspullen uitgezocht. Had een lieve kennis uit Nederland er naar toe gestuurd. Er was wat bij voor het Tibetaanse Vluchtelingenkamp (verband materiaal en kinderspeelgoed), wat verband materiaal voor de Healthpost in Chitwan en spullen voor Ghorepani, Tirkhedunga en Ulleri. Hartelijk dank!!!

DE BERGEN IN
31 maart stond de taxi om 7 uur klaar samen met Khem de leraar uit Tirkhedunga en de chairman van de school. Later kwam daar nog een leraar bij. De rit duurde 1 1/2 uur (45km) over hobbelige wegen, zandpaden en twee doorwaadbare rivieren. Je snapt wel dat ik er met mijn wond op mijn rug niet lekker zat. We hebben ons maar laten brengen naar Birethanti iets verder op. De drager die was gestuurd uit Ghorepani stond al te wachten. Hij moest alleen mijn bagage en dagrugzak meenemen en verbandmateriaal en speelgoed voor de drie dorpjes.Het was heerlijk wandelen zonder dagrugzak. Dankzij de operatie. In een recordtijd was ik in Tirkhedunga na 2 uur 20 minuten. Het eerste traject zat erop. Alleen de drager was er de rest was afgehaakt. Daarna moest ik naar het nieuwe gebouw van de Shree Bhagawati school. Ik kreeg malla's (bloemen) en een tika. Een sponsor had geld gegeven voor 50 nieuwe tafels en stoelen. Maar die waren niet klaar. De reden was dat er een Hostel werd gebouwd dat had even meer prioriteit. Ik had dan ook besloten om het geld niet te betalen. In overleg heb ik 60% betaald, want het hout lag er wel, maar was nog niet bewerkt. In een brief aan de sponsor beloven ze dat na 16 oktober alles klaar is. Ik neem afscheid van de leraar en de chairman en vertrek met mijn drager naar Ulleri, meer dan 3000 treden moet ik omhoog. Het was bewolkt en soms een spatje regen. Lekker wandelweer. Wel hoge luchtvochtigheid. Onderweg schuilen voor de regen en na 1 1/2 uur kom ik aan in hotel en restaurant Super View, waar we gaan overnachten. Khem, de onderwijzer wil me een traditioneel huis laten zien en een bibliotheek. Het huis is gemaakt van bamboe en leem en de familie zit gewoon in de huiskamer/slaapkamer te koken in een gat in de grond. Daarna naar de bibliotheek.Twee dames werken hier in een soort buitenschoolse opvang. Ze worden betaald met giften en ik besluit mee te betalen maar heb nog een verrassing in Pokhara liggen. Puzzels van hout, knuffels en wat duplo.De volgende dag vertrekken we gedrieŽn, de drager, Khem en ik. Khem wordt overal herkend en die raak ik kwijt. Ook de drager is weg en net als ik na een uur wandelen denk dat het nu gemakkelijk wordt staat Tak met zijn paard me op te wachten. Ik moet op het paard zitten. Dat heb ik dan ook maar gedaan, want Tak is vanochtend vroeg al vertrokken uit Ghorepani, want Jan (dai, grote broer) moet niet te moe worden. Vinden ze. Het viel me mee. Gelukkig kon ik ook af en toe een stukje lopen omdat het pad te steil werd voor het paard. Het werd dus een makkie voor me en in Ghorepani stond men op me te wachten. Ook hier bloemslingers en een compleet maal met momo's, soep en toast. Daarna is mijn verband verwisseld (alles heel steriel) en kon ik aan het laatste klimmetje beginnen naar de top van Ghorepani. Politie checkpost zwaaide naar me, permit hoefden ze niet te zien. Ik werd boven ontvangen door ontvangstcomitť voor het drinkwaterproject. Kreeg de nodige bloemen en kransen en mocht het lint doorknippen en de machine in werking zetten. De speech van afgelopen jaar had wel effect gehad. Het waterstation was klaar. En in 3 maand tijd was er al een positief saldo van 350 euro.Dat was geweldig. Alle hotels hebben een 20 liter fles met water. Daar betalen ze 400 roepies voor en dat kunnen ze verkopen voor 1200 roepies (12 euro) De fles wordt op de kop gezet en dmv een kraan kunnen de flessen worden gevuld. Ik heb het "eerste"glaasje water geproefd dat was heel lekker. Kortom een klein feestje mede met dank aan de bijdrage van Klaas. In Ghorepani niet zoveel meer gedaan. Alleen een vergadering met het hele dorp de volgende dag. Ik had wat medische spullen voor de Healthpost, wat speelgoed voor kids en de jaarlijkse bijdrage. Aangezien ook de Healthpost een positief saldo heeft is dit het laatste jaar. 3 april vertrek ik weer met drager en onderwijzer. Mijn verband wordt nog een keer verwisseld en al vrij snel komen we weer in Ulleri aan. Ook daar weten ze het van het waterproject en ook daar wil men graag een dergelijk project hebben. Ik heb gezegd er over na te denken en dat ik van de bevolking ook een bijdrage verwacht. Onze drager gaat dal bhat eten en brengt mijn rugzak naar Tirkhedunga waar wij later aan zullen komen. Ik ga met Khem naar Jhili Bang een dorpje waar honingjagers wonen, die de wilde honing van de rotswanden afhalen. Via een pad, wat in het begin geen pad was , lopen we langs de heuvel waar veel orchideeŽn groeien, maar waar ook complete afvalbulten liggen. Als Ulleri een waterproject krijgt, dan zullen ze deze rotzooi eerst allemaal moeten opruimen en verbranden. Het wordt bewolkt en we bereiken Jhili Bang. De honingjagers zijn met andere dingen bezig en laten ons weten dat er dit jaar geen honing wordt opgehaald. Mag niet van de regering. Dat was jammer, want ik had hiervoor nu speciaal mijn videocamera meegenomen. Misschien volgend jaar. We volgen een trail en komen uit voorbij Tirkhedunga. Ik besluit om dan toch maar door te lopen naar Pokhara dat scheelt me een dag en filmen kan ik toch niet. De bagage wordt nagebracht door een student, want die ligt in Tirkhedunga. Heeft die ook weer wat verdiend. Ik voelde me nog steeds goed ondanks de afdaling van 3000 meter naar 1200 meter hoogte. Weinig spierpijn. Ja ja, maar toen in de taxi bijna 1 1/2 uur rijden naar Pokhara. Dat heb ik geweten. Ruim drie dagen stevige spierpijn heb ik gehad in bovenbeen en kuiten. Had dat niet verwacht.

NAAR HUIS
Vanwege mijn rug maar met de taxi naar Kathmandu gereden. Duurde ook nog eens 6 uur, kwam door file in Kathmandu. De volgende dagen het Nederlandse Consulaat bezocht, gesprek met bedrijf van schoon drinkwater gehad. Met organisatie ACAP gesproken en een microscoop opgespoord die vermist was. Was nog voor de school in Tirkhedunga. Wilden ook graag wat DVD's hebben. Ik heb er maar 5 bijgedaan o.a. Seven years in Tibet. Is mooi voor gebruik in de hostel.Verder geen mail bekenen en geen emails verstuurd. Gesprek gehad met oogarts en tandarts over een op te zetten oog en dental camp. Nog even gesproken met Naba en vrouw van Prakash. Ze gaf aan in Gorkha te kijken, want haar kinderen hadden examen gedaan, alleen uitslag laat nog op zich wachten. De kinderen zouden dan ook meteen naar de nieuwe school kunnen gaan. En zo loopt het tegen het einde van de reis in Nepal. Ik vertrek op zaterdag namiddag naar het vliegveld, security controleert niet eens de handbagage, wel mijn gewone bagage. Moet ik even openen. Er ligt een stapel papieren in wat ze willen zien. De vlucht naar Doha vertrekt op tijd onderweg langs een onweersbui gevlogen. Geeft toch een vreemd gevoel al die lichtflitsen. Ruim 6 uur later land ik in Doha. 4 uur wachten en dan 6 uur verder ben ik in MŁnchen en ruim 2 1/2 uur later Schiphol. De taxi brengt me thuis en zelfs mijn bagage is er. De vorige drie keer was dat niet zo.Ik ben 27 uur onderweg. De zon schijnt, de bomen worden al groen een mooie tijd om thuis te komen, maar een dag later ben ik uitgedroogd. Heb veel te weinig vocht binnen gekregen. De gehele maandag geslapen ook gedronken, maar dat is dan niet meer aan te vullen. Gelukkig werd het dinsdag en toen was ik er weer helemaal bij. De wond geneest goed, kortom het kan niet beter.

Namaskar,
Jan

Tweedaags feest voor Brahmanen (zoon Ram)

 

De 2e dag, Suroj (Svaghat) is ingewijd

 

Beter onderwijs Mapur school met laptop (powerpoint) en UPS. Beamer volgt.

 

Kaparkhori werken al met powerpoint en krijgen beamer en twee UPS (beveiliging stroompiek en uitval)

 

De beste school in Chitwan: Mohana. Krijgen UPS, Beamer en laptop

 

Uitbreiding Belcischool (door Nepalese overheid!!)

 

Neushoorn van hout, gemaakt in Sauraha

 

De Jhuwani High Seconderyschool (uitbreiding door Nepalese overheid!!)

 

Trainings- en Opleidingscentrumcentrum voor Blinden in aanbouw

 

Zijkant opleidingscentrum

 

Workshop vrouwengroep over microcredieten

 

Aanschaf generator en incubator en testset voor o.a. diabetus, uric acid, HB, zwangerschapstest

 

Vergadering in de openlucht met bestuur Nepal Pariwar Nepal

 

Een traditioneel lemen huis in de heuvels bij Ulleri (700m klimmen met meer dan 3000 treden)

 

Onderwijzer Khem en twee dames voor de dagopvang in ruimte van bibliotheek in Ulleri

 

Ja en daar stond mijn paard te wachten na Ulleri in Banthanti

 

Opening van het Save Drinking waterstation

 

De apparatuur met watertank (200 liter) en voorraad flessen

 

Ja, ik moet het water toch zelf even proeven

 

100 roepies voor 1 1/2 liter

 

Binu Thapa, verpleegster in Ghorepani, verzorgt de wond van Jan

 

OrchideeŽn in bloei bij Jhili Bang (honeyhunting)

 

Boerderijen in Jhili Bang

 

Hoezo geen vuilnisdienst in Kathmandu (Thamel)