Voorjaar 2012

 

Verslag van Nepalreis 21 maart – 20 april 2012 van Jan Laan

Met taxi op weg naar Schiphol op 21 maart . Gelukkig ruim op tijd vertrokken, en zo maar ineens file. Op Schiphol e-ticket gebruiken bij inchecken. Bagage was te groot en moest apart worden gewogen. Helaas 4 kg te zwaar en bijbetalen 75 euro. Gelukkig handbagage niet gewogen: die woog 17kg (max toegestaan 12kg). Vlucht met KLM naar Delhi ruim 7 uur vliegen in groot vliegtuig met knobbel erop. Ik zat bij deur, lekker om benen te strekken. In Delhi 8 uur wachten (viel nog wel mee) en met Jet Airways naar Kathmandu in 1 ˝ uur. Mooi op tijd kom ik in Kathmandu aan. Visum geregeld en bagage als 1e en door de douane. Taxi stond klaar en in 20 minuten was ik in mijn hotel. Snel alles uitpakken ook mijn 2 stuks bagage wat ik in hotel achter laat. Dan met brief van Nepal Pariwar naar Nepal Netra Jyothi Sang. Is een organisatie die voor de blinden werkt en low vision programma’s opzet in Nepal. Ik bracht de aanbevelingsbrief voor gratis behandeling voor blinden naar deze organisatie, zodat we in de toekomst gratis check ups voor blinden kunnen krijgen. Bleek dat Nepal Pariwar Nepal gratis veel boeken kon krijgen voor blinden, o.a. Harrie Potter. Dit later doorgegeven aan bestuur NPN. Op terugweg een harmonium, 2 madals en 4 fluiten gekocht voor Trainingscentrum Chitwan en DVD’s voor bieb Ulleri. De volgende dag kon ik met Toyota busje (gratis mee) naar Pokhara en dat heb ik maar gedaan, een dag eerder dan mijn schema. Zelfs met busje doe je er dan nog 6 uur over, maar ik kon alle spullen gemakkelijk meenemen. In hotel Crown Himalayas was men verbaasd me al te zien. Ze hadden me morgen verwacht. Maar eerst alles naar mijn kamer laten brengen. Ik kon wel een winkel beginnen. Daarna In Pokhara kinderboeken, encyclopedie en woordenboeken gekocht. Ook vloerbedekking gekocht en later nog banken. Ik was blij dat ik een grote kamer had. Wat doe je als de tuin water nodig heeft: gewoon een grote brandslang aansluiten en een uur lang water over gras laten lopen en met je voeten en bezems het water verplaatsen. Simpel nietwaar! Op bezoek bij ACAP voor gratis visum. Tevens de geplastificeerde flyer laten zien met dank aan Raymund. Waren ze heel blij mee. Nogmaals uitgelegd hoe belangrijk het inzamelen van batterijen is. Ook gezegd dat wij weer gaan starten met schoon drinkwaterproject. ACAP wilde meteen meedoen. Is geen probleem zei ik wij betalen 2700 euro, maar er zijn zonnepanelen nodig als ACAP 800 betaalt, betalen wij de rest is 400. Is ok, zei ACAP maar geld is er pas volgend jaar. Geen probleem zei ik, 13 april is het nieuwjaar 2069, dus dan direct daarna geldgeven aan Ulleri. Dat was goed nieuws. De overige kosten een gebouw zoeken en inrichten, grote watertank, extra flessen en kranen aanschaffen komen voor rekening van de gemeenschap Ulleri.
 

De bergen in

Nog wat goede bekenden bezocht en de volgende dag met taxi om 6.15 helemaal vol gepakt met alle spullen naar Birethanti. De weg er naar toe was stuk beter dan in november en om kwart voor 8, na de nieuwe brug in Birethanti te hebben gepasseerd was ik blij verrast te zien dat er twee dames van de bieb en twee dragers uit Ulleri me stonden op te wachten. Ook drager uit Ghorepani was er. Super geregeld door Binu (verpleegster Ghorepani) en Gun Pun (chairman Ulleri). Ik zou vandaag in een keer naar Ghorepani gaan en onderweg naar Tirkhedunga de flyers geven aan hotels met de info hoe schadelijk batterijen zijn als ze in de natuur belanden. Keurig op tijd stond Tak uit Ghorepani met 2 paarden in Tirkhedunga op me te wachten. Dat was half uur voor op schema.Hij ging alvast op zijn paard de steile trappen omhoog want lopen vond hij te zwaar worden. Tak wordt er ook niet jonger op. Ik kwam er wat later rustig en ontspannen achter aan terwijl mijn drager het paard aan de teugels vasthield en de trap naar Ulleri opliep, zorgvuldig het beste pad te kiezend voor het paard. Halverwege, in Super View, waar ik vaak overnacht, even korte pauze en de mensen verteld dat ik over 2 dagen terug kom in Ulleri en we dan een klein feestje gaan bouwen. In Banthanti stond Tak op mij te wachten en ook Gun en Dharma van het managementcomité te wachten ze hadden verrassing voor me. Het gebouw voor het drinkwater was klaar!!! Zag er mooi uit en ik was blij verrast. Vervolgens ben ik het paard niet meer afgeweest ondanks enkele heel steile trappen naar beneden. Je moet dan helemaal naar achteren hangen. Ik kneep hem wel eventjes. In Ghorepani stonden ze al op me te wachten. Geweldig is dat en ik moest de verse melk van Tak zijn buffel proeven. Dat smaakte goed en ik kreeg er nog toast bij. Uiteraard had ik in no time allerlei bloemen om mijn hals. In Ghorepani niet zoveel beleefd. Uiteraard wel weer een (belangrijke) vergadering belegd, maar zowel Healthpost als Save drinking water lopen goed. Voor het eerst dit jaar geen bijdrage voor Healthpost wel een grote doos met verbandmiddelen. Ook gesproken over waterkrachtcentrala voor Ghorepani en het maken van de website. Wat stonden de rhododendron bossen weer prachtig in bloei. Ik was de enige “gast”bij Devi, haar moeder en dochter en natuurlijk moest ik ook even naar Sunny lodge van Captain Pun om wat te eten en te drinken.


Projecten in Ulleri

Op 28 maart verlaat ik Ghorepani, krijg tika en bloemenkransen en loop heerlijk ontspannen met drager op weg naar Ulleri. Voor de drager deze keer een klein stukje. Meestal brengt ie de spukken naar Tirkhedunga, maar dat hoefde niet. Ik ging overnachten in Ulleri.Onderweg flyers uitgedeeld in diverse kleine dorpjes. Had inmiddels een 6kg aan lege batterijen ingezameld. Dat zat wel in de rugzak die mijn drager droeg. Vrij snel ben ik in Banthanti, waar het drinkwater project wordt gerealiseerd. In de verte zie ik Ulleri en hoor geluid uit luidsprekers. Bij de school is niets te zien. Is niet voor mij denk ik dan. In Ulleri aangekomen drink ik wat cola en water en kleed me snel even om, want ik wordt daar verwacht. Vlak bij de bieb en de school is een gemeenschapsruimte waar ACAP een presentatie hield over stropen op dieren (neushoorns, tijgers, maar ook vogels). Ik werd meteen naar een ereplaats geleid en heb gedeelte van presentatie gezien. Indrukwekkend en triest als je een tijgervel ziet en hoe ze neushoorns afslachten om de hoorn. Deze worden nog steeds gebruikt in China en Vietnam als medicijn en als potentieverhogend middel. Toen de presentatie afgelopen was was ik aan de “beurt”. Eerst een tika, toen bloemenkransen, een speciale rugzak (bangrah), gemaakt van stof en geborduurd met bloemetjes en een topi. Wonder boven wonder de goede maat. De rugzak dragen de mannen uit deze streek en het is reuze handig. Daarna optredens van kinderen van klas 1 tot 5 van de kleine school in Ulleri. Zij hadden dansen ingestudeerd in speciale klederdracht en dat was heel erg leuk om te zien. Ook veel mensen uit Ulleri waren hier getuige van. Uiteraard moest ik ook de dansvloer op en ik nodigde snel de dames van bieb en klas uit, zodat ik daar niet alleen stond te “schitteren” met mijn danskunst. Er werd gedanst op de muziek van Resham firiri, de meest bekende Nepalese folksong. Tijd om nu “kadootjes” uit te delen. De kleine school kreeg een laptop met printer en extra inktcartridges. De houten banken en tafels zouden een week later komen. Ze waren er heel blij mee. De leraar van de school in Tirkhedunga beloofde gratis les te geven in klas 5, zodat ze met het basispakket gemakkelijk mee kunnen komen in de andere school. De dames van de bieb kregen heel veel boeken,12 DVD’s, een televisie en dvd recorder. De vloerbedekking die besteld was in Pokhara zou een week later komen. En dat was ook zo want van verschillende mensen had ik gevraagd hier naar te kijken. Kortom men was heel erg blij en we dronken na afloop nog even een kopje thee in de bieb. Daarna een korte vergadering met het “water”management comité. Ik gaf ze groen licht en belde meteen de leverancier (Lotus Energy in Kathmandu) en ACAP. De directeur, Lal Prasad Gurung beloofde 800 euro voor dit project. Het was een geweldige dag en je kon merken dat de bewoners van Ulleri heel erg blij waren met onze hulp. De volgende dag in 45 minuten na ik weet niet hoeveel treden te zijn afgedaald bereik ik Tirkhedunga. De school was dicht en mijn contactpersoon kwam niet, zodat ik na drie kwartier ben vertrokken en onderweg af en toe even gecheckt of de flyers er hingen. Ik was in ruim anderhalf uur in Birethanti. Mijn taxi stond er en ik was net na de middag weer terug in mijn hotel in Pokhara. In Pokhara ontmoette ik toevallig??? een Nederlandse vrouw die gestopt is met haarNederlandse stichting en nog veel materiaal “gratis” beschikbaar stelde voor onze stichting. Ze runde een privé school en baalde ervan dat zelfs na 11 jaar de Nepalezen gewoon hun eigen gang gingen en niet deden wat zij vroeg, Ik had weinig tijd om wat te regelen en ben de volgende morgen met een leraar en chairman uit Tirkhedunga bij haar school geweest en we hebben veel dingen uitgezocht. Na afloop vroeg ze toch nog een bijdrage van 200 euro. Ik heb de helft maar betaald en de rest de school in Tirkhedunga. Met name de zware kasten, boeken, spelmateriaal, stoelen en tafels en potten en pannen waren het meer dan waard. Inmiddels is het materiaal naar Tirkhedunga gebracht en een gedeelte naar Ulleri. De spierpijn die ik meestal krijg na de vele treden (4000?) van de trap uit Ulleri was er alleen als ik opstond, maar daarna niet meer. Heeft de fitness me toch nog geholpen! Verder nog vergadering gehad met Khom Raj Sharma van blindenorganisatie in Pokhara en verder gezien dat de waterhyacinth uit het Fewa meer wordt verwijderd voordat die erge schade kan aanrichten.


Chitwan

Intussen had ik Lieuwe en Arianne in Pokhara ontmoet. Ik had reis met ze uitgestippeld. Door sneeuw moesten ze hun trektocht eerder beëindigen. Samen hebben we het Tibetaanse vluchtelingenkamp Tasheeling nog bezocht en ook hier verbandmiddelen heen gebracht. De volgende dag met taxi naar Chitwan de auto was vol geladen met weer extra spullen van Jan (o.a. harmonium, andere muziekinstrumenten, verbandmiddelen en laptop). We komen veilig aan en gaan ‘s middags even naar de rivier met Som, de gids van Travellers Jungle Camp. Groot is mijn verbazing als ik zie dat ze met man en macht bezig zijn dijken in de rivier aan te leggen en rivieren om te leiden. Ook komt er extra vlechtwerk met stenen in. Bij Som thuis even wat thee gedronken en via Healthpost terug naar ons hotel. ’s Avonds een knallend onweer en veel regen. Dus de volgende dag even naar rivier. Veel zand van de dijken was weggespoeld en ook vlechtwerk en stenen..... Hier had men niet opgerekend. In Malpurschool was een dental kamp van Nederlandse tandartsen. Gesprek gehad met onderwijzers en over “gratis” onderwijs. Blijkt dus niet zo te zijn. Ja, ja, mooi verhaal van de Nepalese overheid. Sarala, de vrouw van (wijlen) Prakash komt ’s middags langs. Ze is sinds de laatste keer in november wat vrolijker en is blij met het geld van haar sponsers en heeft inmiddels een cursus speelgoedpoppetjes afgerond. Binnenkort gaat ze de poppetjes van stof maken. Een naaimachine heeft ze ook al aan kunnen schaffen en dat is een grote stap voorwaarts. Ze heeft al een afzetgebied voor de poppetjes. In oktober krijgt ze daarom nog restant zodat ze materiaal kan inkopen en wat voorraad kan maken. De sponsers moest ik nog heel hartelijk bedanken. Bij deze dus. De volgende dag vergadering over een nieuwe hostel in Narayanghat. Niet interessant voor ons, gaat alleen om een bemiddelende rol en een goed plan voor bevriende oogarts in Amstelveen. Onze beide blinde studenten in Chitwan hebben in Kirtipur een computercursus afgerond afgelopen jaar. Ook is de uitslag bekend van de universiteit: beiden zijn geslaagd. Suraj ruim 51% en Sita ruim 60%. Probleem voor ze is de praktijk. Wij zien wat we doen, zij niet. Ze hebben geld voor de vervolgstudie gekregen. In blindenhostel werken de drie computers nu goed. Binnenkort krijgt met les in muziek en dans. Dat is nieuw programma alvast op de voorbereiding in het Trainingscentrum. Drie blinde studenten die in klas 10 zitten hebben examen gedaan. Dat zijn Deventi Chaudhary (19), Bhuparat Pathak (16, zijn zus studeert nu aan de Universiteit) en Sapana Dhungana (18). In juli weten ze of ze gelaagd zijn. Is dat het geval, dan zoeken we daar sponsers voor. De kosten voor hun studie bedraagt 250 euro per persoon per jaar. De studie duurt 2 jaren en daarna..... als het lukt de universiteit. Is dat niet geweldig. Behalve de blinde studenten worden ook nog eens 53 “gewone”studenten gesponsert via Nepal Pariwar: 31 van de Malpur- en 22 van de Kaparkhorischool. Door de examens en vakantieperiode waren bijna alle scholen gesloten. Uiteraard de nodige vergaderingen gehad met onze Nepalese NGO. Het Trainingscentrum is nog steeds niet helemaal klaar. Zo waren de drempels er nog niet uit, was het schilderwerk prutswerk aan de voorkant, zowel de kleur geel als wit en verder is er nog steeds geen inventarislijst. Maar belangrijkste is een manager die veel weet over blinden en trainingsprogramma. Het wiel is er al en men moet contact met reeds bestaande organisaties opnemen. Kortom werk aan de winkel. Op 28 april heb ik een belangrijke vergadering uitgeschreven waar deze zaken aan de orde komen in Nepal en ook wanneer starten en wat voor materiaal. Ik ben benieuwd want ik ben er zelf dan niet bij. Dat het allemaal zo lang duurt heeft alles te maken met het ophogen van de grond en het uitgraven van de septictank. Maar ik wil nu resultaat zien. Eerst maar kaarsen maken en zeep en zeeppoeder en inpakken.Meerdere dingen doen. Het was wat mis met het weer in Chitwan. Al vier dagen op rij hevige wind en onweer. Vanuit het hotel zie ik een 200 meter voor me de bliksem inslaan vlak bij de riveir. Je schrikt dan wel. Veel boeren hebben hun rogge op het land liggen te drogen, maar door de regenbuien is alles nog nat en droogt het niet. Ram was verstandiger. Het graan werd er afgehaald en meteen in dorsmachine gedaan en in zakken naar Sauraha gebracht. De volgende dag werd de 400kg graan in de zon gedroogd op grote plastic kleden. Regelmatig omgekeerd en daarna werd het graan op schalen gedaan en op de kleden gestrooid en met dezelfde schalen werden stof en vellen verwijderd. Dit duurde twee dagen. Met iemand van de staf naar tandarts geweest om tandsteen te laten verwijderen. Nou dat was een hele ingreep, was nog nooit gedaan maar het lukte. In Chitwan, bij Bachhauli een fabriek bezocht, die drinkwater gaat ptoduceren. Zag er allemaal heel netjes uit. De productie is 600 flessen per uur (als alles goed draait). Ook de flessen worden er gemaakt . Verder uitnodiging gehad van eigenaar groot hotel Mona Lisa en heel leuk gesprek. Bleek dat hij me al jaren groet en mij kent, alleen wist ik dat niet. De kamers in zijn hotel bekeken en wat tips gegeven over zijn hotel en dan speciaal ook voor ouders met kinderen, want die kunnen er vissen en er zijn kippen en eenden en...kamelen. Dat laatste vind ik nou niet thuis horen in Chitwan, maar belangstelling is er zeker voor. Lekkere vis gegeten zonder graten... In Healthpost veel verbandmiddelen afgeleverd en gevraagd naar lijst voor chemicalien en autoclaaf en colorimeter. Lijst wordt nog nagestuurd evenals inventarislijst voor trainings- centrum. De gemeente had toestemming gegeven plastic buizen in de Healthpost te leggen. Ik in gesprek met “burgemeester” dat dit niet kon. Nou hij wilde niet wijken. Heb compromis gemaakt. Hospitaal was 2 dagen dicht (voor noodgevallen wel open). De 3e dag meteen de buizen eruit. Was ook zo, want ik was er in de buurt en voor 10 uur was het weer normaal. Inmiddels was Peet, een goede bekende van mij er ook al enkele dagen in Chitwan. Haar heb ik wat rondgeleid in Sauraha, de Healthpost en Trainingscentrum voor vrouwen. Peet weet inmiddels ook hoe zwaar het is je in hotel werkt. Je begint om 7 uur en ale je mazzel hebt mag je om half 7 naar huis. De verdiensten een 40 euro per maand, inclusief twee maaltijden per dag en verzekering.....Je mag weer naar huis als het eten (dhal bhat) voor de staf klaar is in de namiddag want anders gaan ze muiten. Ook ’s morgens eten ze dal bhat en dan lakens en handdoeken wassen met je handen en voeten en dan ophangen via trappen naar drie hoog en opvouwen als het droog is. Een zware klus. Ik heb het ook geprobeerd maar was meteen buiten adem. Ja, ik ben ook niks gewend hč. Tenslotte nog muziekinstrumenten afgeleverd in Jhuwani voor het Trainings- en Opleidingscentrum voor blinden. Ik heb er een harmonium heen gebracht, 4 fluiten, 2 madals (soort trommel) en een laptop. Hier kreeg ik een “kleine” tika en wat bloemen..... Hoezo klein! Al pratende met onze coördinator kwam die op het idee, om de man van Heera, onze lerares op de blindenschool te vragen voor de functie van manager. Hij is gepensioneerd. Een goed idee vond ik en nu wacht ik op bericht uit Nepal. Op de valreep nog een tekening gekregen voor de Hostel in Narayanghat. Die was niet goed en moet worden aangepast en een verzoek van de Belci vrouwengroep om hun gebouw te stucen en te schilderen en de vloer te egaliseren en een extra toilet ta meken. Ze vragen 3250 euro en willen zelf 25% betalen. Ik denk dat 2000 euro ook gaat lukken want ze zijn slim genoeg om het schilderen en stuken zelf te doen. Het was weer een bijzondere reis en hopenlijk in oktober is het trainingscentrum voor blinden klaar en kan het schoon drinkwaterproject draaien. Ik hoop niet dat ze op mij wachten, want als het klaar is, dan moeten ze het water ook meteen maar verkopen. Tenslotte op mijn laatste dag in Kathmandu het water project betaalt en naar blindenorganisatie NAB geweest en gesproken met Amrit, de directeur. Een aantal goede ideeën opgedaan o.a. door personeel te gebruiken van de hostel ook voor trainingscentrum en het eten laten maken door de dames in de hostel. Zij hebben dan fulltime baan.

Namasté,
Jan

 

hoezo een kleine tika

gebouw voor het maken van schoondrinkwater in Ulleri

vergadering bevolking Ghorepani

verbandmiddelen Healthpost Ghorepani

comité Healthpost Ghorepani

Jan met tika, malla, topi en bangra (rugzak)

laptop met printer voor school Ulleri

LCD TV en DVD speler met 11 dvd's

 Nepalese dansen

wie is sterker

Ja, ook ik moest eraan geloven

de dames van de bieb

in vol ornaat (met originele rugzak)

wat doe je als de tuin droog is?

verbandmiddelen voor onze Healthpost in Chitwan

vlechtwerk los door hoge waterstand in Raptirivier (Sauraha)

zo doe je de was

fabriek voor drinkwater in Chitwan

muziekinstrumenten voor opleiding voor blinden

fluiten voor de muziek opleiding

lerares Hera speelt harmonium (ook voor de opleiding voor blinden)