2008

 

Namaskar allemaal,

Het lijkt al weer eeuwen geleden dat ik in Nepal was, maar het is nog maar 2 weken. Ik heb natuurlijk weer veel dingen gedaan en vakantie is het niet, alhoewel dat soms wel zo aanvoelt. Ik zal proberen een kort verslag te maken over mijn reis en missie. Ik kan jullie vertellen het was weer uitermate interessant en spannend. Spannend vooral, omdat ik (weer) teveel bagage had. Ik wist dat mijn handbagage 12kg was (inclusief 2 laptops voor scholen), maar mijn gewone bagage had ik gewogen op 22kg. Vol goede moed werd ik per taxi naar Schiphol gebracht en ik wist dat ik iets te veel had. Dus maar even een praatje aanknopen en E-tickets geven. Daarna moest de bagage op de band. Sh... dacht ik 26kg. Maar gelukkig hoefde ik niet bijbetalen. De volgende keer (das al in oktober) niet zoveel bagage mee. De vlucht via Lufthansa naar Frankfurt was kort en ik moest hier enkele uren wachten. Vlucht Doha was verder prima en na korte tussenlandig op naar Kathmandu waar ik op tijd aankwam, maar het duurde lang voordat we landen. Kwam door het slechte weer (mistig en wind). De bagage eruit en keurig op tijd in hotel Encounter. Eerst maar even wat gepraat met vele bekenden . Had geen trek in eten en toen ik om 8 uur 's avonds naar mijn kamer ging was er geen licht en ik kon niet zo snel het lichtknopje vinden. Nepal heeft grote problemen met de stroomvoorziening. Gedurende de dag is er 2keer 4 uur stroom op een dag!!!! en 16 uur is er dus geen stroom. De volgende dag heerlijk op tijd (07.15 op) aan het ontbijt in de tuin met fleecejack aan en om kwart voor 8 komt het zonnetje al en kan fleecejack weer uit. Mijn plan was om enkele dagen in Kathmandu te blijven en wat werkzaamheden te gaan doen voor enkele projecten. Dus de eerste dag maar even wandelen door Kathmandu en dat was natuurlijk geweldig. Wel was het stoffig en vies, maar wat wil je als er 5 maanden geen regen is gevallen. Vandaar ook dat stuwmeren weinig water hebben en dus weinig stroom kunnen leveren. Uiteraard weer diverse mensen ontmoet in het hotel o.a. een Hongaar die maar geen visum kreeg voor India en een studente uit Saoudi Arabie. Ze blowden er maar op los en de kwaliteit was goed zeiden ze. Ik heb er geen idee van want ik deed niet met ze mee.
Afijn na een dag of 4 met nieuwe buslijn naar Pokhara: Space Craft heette de maatschappij. Waarom die naam is me niet duidelijk we vertrokken om 07.15 van het buspark en kwamen om 14.15 aan in Pokhara. Veel space was er niet want het was een lage bus met kleine zitplaatsen. Ik had mazzel want het trekkingburo had een speciale zitplaats voor me meteen bij de ingang links in de bus. In Pokhara was het rustig en weinig toeristen. Dat kwam omdat er een Bandh (staking) was in het zuiden van Nepal. Die was op dat moment al een dag of 5 bezig. Goederen (verse groenten en fruit), maar ook benzine en gas konden Nepal niet binnenkomen door deze staking. Gevolg rijen lange files voor de tankstations die nog mondjesmaat leverden. Ook waren er problemen bij de studentenverkiezingen bij de Universiteiten. Dat geen niet eerlijk. Sommige groeperingen werden bedreigd. Ik heb alles kunnen doen in Pokhara. Heb Tibetaans Vluchtelingenkamp 2 keer bezocht en gesproken met verpleegkundige Samdup Dolma) en een (kruiden) dokter. Was zeer interessant. Ook ben ik bij de oudjes geweest en heb oh mani padme hum mee gedaan in hun gebedshuisje. Moet volgend jaar maar weer eens worden opgeschilderd. Diverse pogingen gedaan captain Pun te bereiken. Want ik zou weer naar Ghorepani afreizen. Helaas geen captain, wel dochter van Devi gesproken. Na 4 dagen, in een laatste poging geen contact met captain, maar wel gemeld dat ik de volgende dag heen ging en of het paardje in Birethanti kan komen. De volgende ochtend om 7 uur, met een redelijk lichte rugzak van een kg of 12 met de taxi naar Nyapul gegaan. 45 km een uurtje rijden en de kosten 10 euro.
Je kunt tegenwoordig je ook laten rijden naar Birethanti, het dorp aan de overkant van de rivier. Ik heb gekozen er in een 40 minuten heen te lopen. Twee enorm grote kranen waren bezig om een dam te maken, zodat de ijzeren hangbrug gerepareerd kon worden. Ik omzeil ze en laat met permit zien bij ACAP. Daarna vervolg ik mijn weg. Wat zonnebrand, water en een cola en op weg. In geen velden of wegen een paard te zien. Voordat ik het echt in de gaten had sta ik in Tirkhedunga rond 11 uur. Had er nog geen 2 uur en een kwartier over gedaan. In Laxmie Guesthouse even pauzeren. Ik zie er als een berg tegen op 750 meter te moeten klimmen via Ulleri op weg naar Ghorepani, in de hete zon....
Wat cola en water deden me goed want ik had het erg warm en heb de kleiding even laten drogen. Niet lang daarna komt Devi's broer langs met paard. gelukkig dacht ik. Ze warenw at laat uit Ghorapani vertrokken. Ik moest even geduld hebben want ze moesten nog eten...... ja dal bhat natuurlijk. De rest van de tocht naar Ghorepani, de 750 meter steile klim heb ik gedaan met mijn paardje. Af en toe even pauzeren en we komen mooi op tijd in Ghorapani aan. Bij de Healthpost stoppen we. Ik zie links iets geheel nieuws. Het lijkt wel een lodge, maar het is het niet. Met het geld van Tytsjerksteradiel en van de stichting vonden ze het beter om een nieuw gebouw te bouwen. Captain het de tekening gemaakt. Geweldig wat een verrassing. Er was ook een nieuwe verpleegster. Omdat het gebouw nog niet klaar was hebben ze tijdelijk even een ruimte bij een lodge, waar medicijnen en overige spullen staan. Onze 1e verpleegkundige had het te druk met haar eigen nieuwe lodge, maar ze krijgt wel salaris. Vandaar dat ik in november hier over al gesprekken had gevoerd met het bestuur, captain en de vrouwengroepen. Uiteraard ben ik er nog enkele keren geweest om te bekijken hoe we het beste dit gebouw kunnen inrichten.
Verder ben ik, ook weer te paard naar een rivier gegaan richting Tatopani. Er zijn mogelijkheden hydro-electric power (stroom) te genereren. Samen met de bevolking hebben we hier uitgebreid over gesproken en we hebben zelfs een ingenieur die tekeningen maakt en een kostenplaatje. Dit project kost veel geld en de helft is al binnen. Nu de andere helft. Oktober praten we weer met een vermogende Nepalees, vriend van de captain. Wie weet.... komt er electriciteit. Ja dat is er wel, maar bij storm, sneeuw, vallen er wel eens bomen op de kabels en dan is er geen electra. Ook hebben we nog gesproken over schoon drinkwater. Ozon project kost 4500 euro, een eenvoudige set om schoon drinkwater te maken kost rond de 175 euro. Er zijn 26 hotels in Ghorapani......Uiteraard samen met de verschillende groepen enkele keren vergaderd en toen weer op weg naar Pokhara. Het grootste gedeelte van de tocht ben ik wezen lopen, rustig aan en voora; de afdaling van Ulleri rustig. Dat heb ik wel gemerkt toen ik in Pokhara was. Veel minder spierpijn dan afgelopen november. Ik was toen 5 dagen enorm stijf in kuiten en bovenbenen. En er was niemand om te masseren....
Na Pokhara weer naar Chitwan vertrokken met taxi (35 euro). De staking was voorbij en we arriveerden er na 3 uur en 15 minuten. Ram en zijn vrouw helemaal verbouwereerd want die dachten dat ik tegen 12 zou komen. Kort nog even wat er in Chitwan is gedaan. 4 klassen van 2 scholen zijn bijna klaar. Alleen nog schilderen, wat kozijnen en deuren en schoolbanken erin. De Vrouwengroep Bachhauli hadden hun ruimte ook nog niet geschilderd. Deze projecten gaan we openen in oktober/november 2009. Ik had geld meegekregen van de stichting om er computers voor te kopen en dat heb ik samen met Ram gedaan, tegen hele scherpe prijzen. Voor de Kaparkhorischool hebben we een PC gekocht met alles erop en eraan en ook een laserprinter. De Mohanaschool hebben we een laptop en laserprinter gebracht. Laptop is bedoeld om te emailen met een school in Friesland of Groningen. Dat wilden we ook geven aan de Malpurschool. Alleen hadden die niet alles op orde. November 2008 had ik al aangegeven, dat bibliotheek en computerruimte klaar moesten zijn in maart en dat alles netjes schoon moest zijn. Ze krijgen een herkansing in oktober 2009. Is het dan niet goed, dan zoeken we een andere school. Onze blindenschool heeft er weer een spraakcomputer bij. We waren blij verrasd dat er nog een blinde leraar was, een vriend van Bed Prasad Batterai. De nieuwe leraar krijgt les van Bed en kan dan zelf ook les geven. Ook was er nog een extra lerares voor de blinden. En wat nou helemaal super Suroj en een blind meisje zijn klaar op de school en doen SLC, een examen om verder door te kunnen gaan naar de Universiteit of College. In een klein van de Bachhaulischool kregen ze de vragen te horen van 2 studenten van die school. De antwoorden van beide blinde studenten werden dan keurig opgeschreven. Ze hebben een examen gehad van 3 dagen. De uitslag weet ik nog niet maar we hebben goede hoop dat ze verder kunnen studeren. De moeder van Suroj heb ik ook nog ontmoet en woont vlakbij de blindenschool. Ze was apetrots hoe haar zoon studeert. Voor Suroj hebben we al een sponser, maar voor het meisje nog niet. Ze gaat vermoedelijk studeren in de buurt van Sauraha. Voor de grote vrouwengroep Ujjwal (1700 leden) heb ik de eerste steen mogen leggen samen met de presidente en twee jonge priesters. Het was snikheet (34 graden) en ik was blij dat Ram tegen de vrouwen heeft gezegd weinig rode poeder te geven aan mij, zodoende werd mij di6t bespaard, Heel bijzonder om dit mee te maken. Volgens de astrologie moest op die dag om dat uur de ceremoni gebeuren. Heel bijzonder was dit. Tenslotte op de laatste dag van mijn vertrek naar Kathmandu per vliegtuig nog Laxman Purrie ontmoet. Laxman is 40 jaar oud, getrouwd en hij heeft 2 kinderen. Ruim 10 jaar geleden kon hij nog zien. Door een infektie aan beide ogen is hij helemaal blind. Was monteur bij een garage. Laxman ging niet bij de pakken neerzitten en maakt kaarsen, pakt thee in en verkoopt dit bij de vele kraampjes en markten in Bharatpur/Narayanghat. Hij loopt met een blinde geleidestok en weet precies waar hij is. Laxman is super enthousiast over het nieuwe Trainings- en Opleidingscentrum voor blinden en slechtzienden. Hij wil ons helpen bij de trainingen. Het schijnt dat er in Bharatpur, waar Laxman woont een 100 blinden en slechtzienden wonen. Hij zou het fijn vinden als we 80 blindegeleide stokken kunnen geven aan die mensen die het dringend nodig hebben. Ik heb dat maar genoteerd. De vlucht naar Kathmandu was een charter, leeg van Kathmandu en vol uit Bharatpur. Vanwege enorme wolken waar we omheen moesten vliegen kwamen we na 25 minuten in Kathmandu aan, klaar voor mijn laatste paar dagen voor vertrek naar Nederland. Ditw as zomaar even een impressie en jullie weten net zo goed als ik als je in Nepal bent, dan lijkt alles net een openluchtmuseum. Voor mij nog steeds na 28 keer Nepal.

Ten slotte nog even dit. Afgelopen keer in november 2008 heb ik van enkele personen gehoord dat die nog graag weer naar Nepal willen. Welnu bij voldoende deelname kan het zijn dat ik ook meega tijdens de Nepalreis in februari 2010.
Waar, hoe lang en wat de kosten zijn zijn allemaal aspecten die nog niet bekend zijn op dit moment. Kan ook zijn dat er enkelen bv naar Langtang willen en de rest naar Jomoson en Muktinath en vervolgens terug lopen naar Pokhara. Per jeep of bus kun je ook een gedeelte doen. Eind februari is een goede tijd ivm sneeuw en kou. Afgelopen jaar is er sinds oktober in Ghorapani en omliggende gebieden GEEN sneeuw gevallen en ook geen regen. Ik wil hier maar mee zeggen dat er een groot verschil is toe wij er heen zijn gaan lopen en de situatie nu. Voor de goede orde je kunt geheel vrijblijvend je opgeven en als er meer duidelijkheid is over vertrek en programma kom ik er op terug. Gezien de belangstelling voor Nepal wil ik dit wel weten zsm maar voor 1 juni 2009. Geef je wensen op en wie weet lukt het om met een klein groepje naar Nepal te gaan. Des te langer je wacht, des te duurder is ook het ticket. Er zijn inmiddels weer enkele nieuw vliegmaatschappijen die naar Nepal gaan: JetAirways en Etihad. Ikzelf ga in oktober weer met QatarAir. Kosten vliegticket van maart was 1150 euro en die van oktober 2009 is 850. Dit komt omdat ik al een aantal maanden hier een optie op had en brandstof en luchtvaartbelastingen goedkoper zijn geworden. Kan zijn dat we een groepsboeking kunnen doen en anders wordt het een gewone boeking, die ik via Sunita in Den Helder doe. Geldt uiteraard ook voor jullie.
Dus heb je interesse, reageer dan snel, zodat we een opzetje kunnen maken van wie naar Nepal wil en ook hoe lang.

Tja, sorry weer een heel lang verhaal en dat terwijl er nog veel meer te vertellen was. Oh ja, de laatste drie dagen in de late namiddag en avond enkele regen en onweersbuien. In Patan hagelstenen als pingpong balletjes. Totaal een 28mm regen gevallen (in 5-6 maanden).

Dhanyabad (bedankt),
Jan

Bouw nieuwe Healthpost Ghorepani.

 

Twee klassen van de Malpurschool (bij Sauraha) bijna klaar.

 

Puja van de Ujjwal Vrouwengroep (1700 leden).

 

De eerste steen wordt gelegd voor een trainingsruimte bij de Ujjwal vrouwengroep.

 

Computerset met printer voor de Kaparkhorischool.

 

Laptop voor de Mohanaschool .

 

Laserprinter voor Mohanaschool.

 

Twee klassen voor de Bachhaulischool.

 

Een nieuwe spraakcomputer voor de blindenschool (links Bed Batterai onderwijzer en rechts nieuwe onderwijzer en chairman van de school).

 

Laxman Purrie die 10 jaar geleden blind werd en nu zelf  "businessman" is. Hij helpt ons met de trainingen.