Najaar 2009

 

NAMASKAR!!!!

16 oktober tot 25 november, bijna zes weken in Nepal. Ze zijn omgevlogen en (bijna) alle projecten zijn in kaart gebracht. De taxi uit Beetsterzwaag leverde me keurig op tijd af op Schiphol. Ik had nog ruim 2 1/4 uur. De bagage inchecken is toch altijd een spannend moment. Ik heb (bijna) altijd teveel aan bagage. Dat viel nu mee: 22 kg, maar British Airways wilde maar 1 stuks bagage in het vliegtuig. Ik had er twee stuks en wist dat niet. Gelukkig ging alles mee, alhoewel alles is teveel gezegd. De volgende keer gaan de voetbalshirts van Intersport Drachten echt mee. Maar die wogen ook nog bijna 8 kg. In het Vluchtelingenkamp in Pokhara weet men nu wanneer ik weer kom MET de shirts. Sorry Henk. Vlucht Londen geen probleem schoenen mocht ik aanhouden en de vlucht naar Doha met een korte overstaptijd in Doha naar Kathmandu was prima. Heb (weer) niet kunnen slapen. Had 2 keer een plaats bij het raam. Eten was goed en in Kathmandu werd ik keurig opgehaald en naar hotel gebracht. Ik was er 's morgens en meteen maar even gewandeld in Kathmandu. Slapen kon ik 's avonds wel weer. Het was druk, veel toeristen en de winkeltjes waren open. De vuilnisdienst was druk bezig de rotzooi van punt a naar punt b te brengen. Daar kwamen dan mensen (vrouwen en kids) die plastic en papier er uit haalden.Veel bekenden gezien
Uiteraard 's avonds niet al te laat slapen en de volgende dag vroeg op. 8 uur ontbijt in de tuin van Hotel Encounter. Na 10 minuten kwam het zonnetje er ook al bij. Nog 1 dag in Kathmandu en dan naar Pokhara. maar met de bus dacht ik zo. Kosten 10 euro en je krijgt dan nog een maaltijd onderweg. Wel totaal drie keer een pauze en 's middags om kwart voor drie was ik in hotel Barahi.(7 uur). Daar keek men heel verbaasd dat ik er was. Achteraf bleek het dat ze me 2 dagen later verwachten. Gezien de drukte en vele groepen lukte een kamer niet. Voor mij geen probleem, hotel ABC was ook dichtbij, een 300 meter denk ik. Ik mocht niet lopen en werd er met de auto naar toegebracht. Hier heb ik enkele dagen gelogeerd. De menesn in Ghorepani hadden mijn reisschema en die zou ik binnenkort wel ontmoeten. Hotel Barahi wilde wel graag dat ik er 's ochtens kwam ontbijten en 's avonds dineren. Heb ik ook gedaan.
De volgende dag naar het Tibetaans vluchtelingenkamp gegaan. Met één voetbalshirt. Hadden ze alvast een idee. Voor een hele goede kennis een tapijt gekocht maar uit Ghorepani nog niets gehoord. Dus maar even bellen en jawel ik kreeg "captain"aan de telefoon. Hij zou me 's avonds opzoeken en was onderweg naar Pokhara. Liep op dat moment nog hoog en droog in de bergen. "s avonds plan de campagne maken, maar er kwam wat tussen. De zwager van "captain" was ernstig ziek en de volgende morgen zou hij op zijn motor naar Chitwan gaan. 's avonds zou hij weer terug komen????? Maar 's avonds gingen ze per ambulance nog naar Kathmandu. Daar ging mijn planning. Trekkingpermit was wel mooi geregeld. Ook de volgende dag kwam de captain nog niet, dus zou ik alleen gaan met extra spullen, extra rugzak. De rugzak kon ik achterlaten in Birethanti. Er was geen paard, dus lekker lopen naar Tikhedunga, waar ik voor 12 uur was, Ruim 3 uur lopen. En ja hoor een Nepalees kwam naar me toe met 2 paarden. Maar mijn bagage dan? Zou hij ophalen. Een paard bleef achter. Na 1 uur, 2 uur en 3 uren wachten had ik het wel gezien. Ondanks de hitte ben ik begonnen aan de 750 meter lange klim naar de top van Ulleri. Na bijna 1 1/2 uur was ik er klaar mee. Alleen geen paard, gids en geen bagage in velden of wegen te zien. Ik besloot hier maar te blijven. Gelukkig kwam mijn gids er aan met twee paarden en de bagage. Of ik er klaar voor was in 2 uren naar Ghorepani te paard. Het werd al donker. Ik besloot hier te blijven en ga morgen verder. Lopend kom ik er ook. Schone en droge kleding was een genot en om 8 uur lag ik op bed, half 7 weer op. Het was helder en de bergen van de Himalaya waren pracht te zien. Kwart over 7 op weg naar Ghorepani, geen paard, geen probleem. Het werd al snel warm maar ik had het zwaarste gehad en voor ik het in de gaten had was ik in Banthanti. Nog 1 1/2 uur naar Ghorepan stond er op een groot bordi. Ik red het wel in twee uur dacht ik. Kon gelukkig een telefoon even lenen om te vertellen dat ik onderweg was naar Ghorepani. Groot was dan ook mijn verbazing dat ik er al na 45 minuten was. En dat op mijn leeftijd. Diverse mensen stonden te wachten met bloemen en tika's en ze waren ongerust. Mijn gids had geen bericht doorgegeven. De Healthpost was nu helemaal klaar. Wat een prachtig gebouw. Nog even het laatste stukje klimmen en daar stonden Devi en haar moeder al te wachten. Ik was weer thuis. In Ghorepani ben ik 4 dagen gebleven. Heb er lekker gewandeld en enkele keren vergaderd, zonder captain, want die was nog in Kathmandu. De laatste vergadering heb ik gesproken over schoon drinkwater. Het bleek dat iedereen er klaar voor was. Ik sprak met ze af dat ik in Kathmandu samen met enkele mensen uit Ghorepani zou kijken naar het drinkwaterproject met solar. Ik ging een dag eerder weg en werd uitgeleide gedaan door het bestuur en de vrouwengroep. Uiteraard kreeg ik weer malla's om mijn nek. Ook had ik besloten om te gaan wandelen naar Pokhara. Ik kreeg een gids die de rugzak zou dragen en samen gingen we op weg. Aangezien alles, nou ja bijna alles dan omlaag gaat krijgen je bovenbeenspieren en kuiten het zwaar te verduren. Goed drinken en rustig lopen was mijn devies, maar ja dat lukte toch niet helemaal. Mijn gids was ik regelmatig kwijt. Hij was onderwijzer geweest in Ghorepani en kende veel mensen. In Ulleri een korte pauze met cola, want via de trappen en de hitte werd dit stuk wel heel zwaar. Een vijftig minuten later stond ik bij mijn hotel en kreeg onmiddelijk cola. Er was geen draad meer droog van mijn kleding.Ik voelde de spierpijn al komen en besloot dan ook maar hier te blijven. Vrij snel kwamen een onderwijzer en managementteam van de school naar mij toe en we gingen de school bezoeken. De klassen, die we enkele jaren geleden hebben laten bouwen zagen er prima uit. Er was een heuse computerruimte, een bibliotheek. Er waren 2 nieuwe toiletten en er komt een nieuw gebouw met ook weer toiletten.Ik was blij dit even te hebben gezien.

De volgende ochtend kom ik vlak voor Birethanti de onderwijzer en managementteam weer tegen. Ik krijg cola en vertel dat ik in Pokhara nog een laptop heb voor de school. Moeten ze morgen maar even ophalen uit mijn hotel: Barahi. Daar was nu wel plaats om te overnachten. In pokhara verder geen dingen beleefd en vervolgens met mijn privé taxi naar Chitwan gegaan. Kosten 40 euro voor een 180km. Kwart voor 11 's ochtends na 3 1/2 uur kom ik in Travellers Jungle Camp aan, waar Susila me een tika bezorgt met een malla. De komende tijd 20 dagen is dit mijn verblijfplaats. Had ik ook wel nodig, want ik wilde alle projecten bezoeken. Ook waren 6 klassen in twee scholen klaar gekomen en zouden 2 trainingscentra voor vrouwen worden geopend. Hadden in juli al klaar moeten zijn. Toen er een belletje werd gepleegd door Ram schrokken de vrouwen toch wel, want ze hadden me niet verwacht en er moest nog geschilderd worden. Dus met man en macht aan het werk want er werd niet verteld wanneer ik langs zou komen. Maar het allerbelangrijkste was toch de start van een Trainings- en Opleidingscentrum voor blinden en slechtzienden (jong volwassenenen en volwassenen). Nepal telt maar liefst 600.000 blinden en slechtzienden en zou het niet prachtig zijn dat we ze opleiden zodat ze kunnen werken en in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien. De Kaparkhorischool heeft er twee computers bij. Er wordt al computerles gegeven en binnenkort is er email. De Malpurschool heeft een laptop gekregen. Kunnen ze ook mooi gebruiken voor powerpoint. (met dank aan Anne Brouwer van Dantumadeel). In de toekomst zou het mooi zijn nog enkele laptops te schenken. Uiteraard enkele keren bij de blindenhostel en school geweest. De kids staan gewoon te wachten tot je er bent en het is geweldig ze weer te ontmoeten. De hostel heeft een belangrijke functie. Ook worden twee studenten nu gesponserd voor 2 jaar, zodat ze het College af kunnen maken. En al eerder is er een student afgestudeerd en gesponserd. Hij was de afgelopen jaren leraar aan de blindenschool en nu...... staat hij les te geven met een andere blinde leraar aan de Jhuwanischool: klas 3 en 4 bij "gewone" kinderen. De plaats van Bed Batterai wordt nu ingenomen door een blinde onderwijzeres. Ze slaapt ook nog eens in de Hostel!!!
Doordat muizen de bedrading hadden opgevreten van een LCD scherm hebben we er ook maar weer een 19 inch LCD scherm heengebracht. Krijgen ze toch nog les op de spraakcomputer. De Healthpost staat super goed aangeschreven. Patienten krijgen er gratis medicijnen, mits ze dagelijk komen. Tijdens mijn verblijf was er een gratis oogkamp, georganiseerd door de Lionsclub. Van heinde en ver kwamen er papienten die werden onderzocht op staar. Van de 140 patienten bleken er een 22 staar te hebben. Deze mensen werden dezelfde dag naar Bharatpur gebracht en ze werden de volgende ochtend geopereerd. Gratis en voor niets. Met de bus werden ze weer thuis gebracht!!!!
De nieuwe klassen zijn een succes en er komen voorlopig geen nieuwe meer bij. De Vrouwengroep Bachhauli, met ruim 800 leden hebben op hun bestaande gebouw een etage gekregen, met o.a. een trainingsruimte waar ook workshops gehouden worden, een kantoortje en een toilet. De Belcivrouwen hebben dagelijks, uitzondering zaterdags naschoolse opvang, elke vrijdag een jongensgroep en elke zaterdag een meidengroep. Verder houden ze workshops en komen Vrouwen uit heel Nepal naar ze toe om te horen hoe ze alles opzetten. Deze Belcivrouwengroep heeft zelfs een award van de Nepalese overheid gekregen: 3500 euro.
Bij al onze bijeenkomsten werden Ram en ik in de bloemen gezet en al wil ik dat niet, de mensen willen dat wel en zouden teleurgesteld zijn als ik onaangekondigd kwam. Ook de dijken hadden hun functie weer bewezen. Weer geen overstromingen, ondanks dat het water vrij hoog stond bij de "beach" bleef het daarbij. Jaarlijks komt er nu nieuw land bij, wordt de rivier smaller maar wel dieper. Ook onze dijken waren een goede investering.
Ja en dan, als je al enkele vergaderingen heb gehad met Nepal Pariwar Nepal (in oprichting) en er nog geen grond beschikbaar is dan begint de tijd te dringen. Via via hoor ik dat er free public land is, waar ons gebouw kan komen te staan. Per fiets rijd ik over de weg met losse stenen en veel stof en al vrij snel zie ik dat dit niet klopt.. Dit is grond van de Community Forestgroup, onderdeel van het nationale park. Weer niet en bij de Bachhaulischool is ook niets wat we kunnen gebruiken. Probleem was dat Nepal Pariwar Holland geen geld wilde betalen voor aankoop grond. Bovendien was grond in een paar jaar tijd vertienvoudigd. Voor een klein stukje grond (400 vierkante meter) werd nu 8-11 duizend euro betaald!!!
Maar eerst moest het gebouw van de Ujjwalvrouwengroep worden geopend. Ik had Ram al verteld dat het een kleine ceremonie moest worden. Achterop de motor kwamen we aan bij het nieuwe gebouw en de vrouwen stonden al op ons te wachten. Gelukkig een klein groepje van 30 vrouwen in prachtige kleding. We kregen een puja en vele malla's (bloemenslingers) om onze nek en gingen het gebouw binnen. Deze was nog niet helemaal klaar. Toilet trap en vloer moesten nog afgewerkt worden en geschilderd. Dat mocht de pret niet drukken en na een welkomstlied en vele bedankjes werd er voor ons gedanst en...... moesten wij ook in de benen. Het was reuze gezellig en de vrouwen waren heel blij met onze hulp.Ik beloofde terug te komen in april, als alles klaar is en met alle vrouwengroepen hebben we afgesproken dat die ons gaan helpen met het Trainingscentrum en dat we graag willen weten hoeveel trainingen en workshops er worden gegeven. Op Op de motor gingen we weer naar Sauraha, onderweg nog even langs bij de ouders van Ram. Het Nepalese bestuur had ook geen grond kunnen vinden en de Nepalese overheid had ook geen grond. Er was nog één alternatief en dat was het terrein bij de blindenschool en de Blindenhostel. Dus een bijeenkomst plannen met het bestuur van Jhuwani. Samen met de kinderen uit de hostel een goed gesprek gehad en daar was men unaniem van mening dat het Trainings- en Opleidingscentrum hier in Jhuwani moest komen. We hebben gezegd er op terug te komen, want soms moet je niet te gretig zijn. We brachten ons plan dan ook als een stimulans voor Jhuwani en voor de blinden. We hebben inmiddels groen licht gegeven zodat we nog in december kunnen gaan bouwen. Aangezien er weer stakingen werden afgekondigd en Ram naar India moest zijn we 2 dagen eerder vertrokken naar Kathmandu met het vliegtuig. De vlucht, 25 minuten was fantastisch als we boven de wolken waren was de Himalaya prima te zien. In Kathmandu nog een bezoek gebracht aan het kindertehuis van CEN (Child Environment Nepal). De kids die al enkele jaren in het tehuis zitten hebben het prima naar de zin en ook op school gaat het prima. Dit project wordt gesponserd door ons trekkingburo.
Samen met Ram en zijn vriend een bezoek gebracht aan een firma die Save Drinking Water verkoopt. Het project loopt al 10 jaar in Nepal. Drinkwater wordt behandeld met Ozon en is dan veilig om te drinken. Op deze manier bannen we plastic flessen de wereld uit en Ghorepani is dan het vervolg op Jomson, Tatopani. Mogelijk gaan enkele andere dorpen ook op dit systeem over. Dankzij een bijdrage van de Nepalgroep 2010, Nepal Pariwar en Jan Laan kan dit project worden gerealiseerd. 23 november komt captain Pun uit Ghorepani naar Kathmandu om het project te bekijken. Hij is enorm voorstander hiervan en we maken meteen een afspraak wanneer de spullen naar Ghorepani kunnen worden gebracht. Ik had het geld bij me en omdat de koers heel erg gunstig was hebben we meteen de aanbetaling gedaan en de rest aan captain gegeven. In december wordt begonnen met dit systeem, dat zowel op electriciteit als op zonne energie werkt. Mijn bezoek aan Nepal kon niet meer stuk. Over 2 dagen terug naar Nederland. Het was weer mooi geweest.

Jan

De nieuwe Healthpost in Ghorepani.

 

Binu Thapa, onze verpleegkundige in Ghorepani.

 

Ondergaande zon op de Annapurna Zuid (rechts) ruim 7000 meter hoog en nog geen 20 kilometer ver.

 

Shree Bagawatischool in Tirkhedunga krijgen laptop, microscopen en enkele boeken .

 

Drie dames voor een checkup bij het free Eyecamp in onze Healthpost in Chitwan.

 

Nieuw trainingscentrum voor de Bachhauli Womangroup (1e etage).

 

Drie nieuwe klassen voor de Malpurschool Sauraha (ruim 800 studenten).

 

Laptop voor de Shree Malpur school.

 

Twee blinde studenten  (Saroj en Sita) kunnen naar klas 11 en 12, dankzij bijdragen van 2 sponsers.

 

Vrouwengroep Belci voor hun nieuwe gebouw.

 

Shree Bhagawatischool 1 van de 3 nieuwe klaslokalen.

 

Shree Bhagawatischool 1 van de drie nieuwe klassen.

 

Twee nieuwe computers voor de Kaparkhorischool.

 

Ram in de bloemen gezet.

 

Een nieuw 19 inch LCD scherm voor de spraakcomputer voor de blinden.

 

Zelfs bij oogonderzoek komt de mobiel te voorschijn. De arts wacht wel even.

 

Blinde man die kaarsen maakt.

 

Opening van een nieuw trainingscentrum en kantoor voor de 1700 leden tellende Ujjwal Womangroupe.

 

Het gebouw is bijna klaar...

 

Er kwamen gelukkig maar 30 dames voor de opening, zucht...

 

De ouders van Ram.

 

Deze talentvolle jongen wordt door Jan gesponserd voor 2 jaar. Kort geleden is zijn vader overleden en de oudste broer zou dan moeten stoppen met studeren. Hij is kostwinner. Zo ver komt het niet.

 

De belangrijkste vergadering deze reis. Start bouw Trainings- en Opleidingscentrum voor Blinden en slechtzienden.

 

Captain (burgemeester) Pun bij een nieuw project voor Save Drinking water in Ghorepani. Alle plastic flessen met mineraalwater zijn taboe als het systeem klaar is (december 2009).